Για ρίξε μια ματιά & έλα στη παρέα!

Ποτέ δεν είναι αργά να μάθεις να προβάλλεις τα χαρίσματά σου !




τολμώντας να στηριχθείς γερά πάνω στις απόψεις σου και στα πιστεύω σου

Συμβαίνει συχνά. Είσαι γεμάτος/η ιδέες, έχεις μια δημιουργική προσωπικότητα, αλλά τα ταλέντα σου παραμένουν αναξιοποίητα. Μήπως δυσκολεύεσαι να δείξεις τις πραγματικές σου δυνατότητες; Ποτέ δεν είναι αργά να μάθεις να προβάλλεις τα χαρίσματά σου τολμώντας να στηριχθείς γερά πάνω στις απόψεις σου και στα πιστεύω σου.

Μάθε να μη φοβάσαι

Ο καθένας μας είναι φτιαγμένος από ένα σύνολο ικανοτήτων και ταλέντων. Αν λοιπόν οι άλλοι δεν σε εκτιμούν σωστά, ίσως συμβαίνει γιατί δεν τους έχεις δώσει τις κατάλληλες πληροφορίες για σένα. Αν πάλι φοβάσαι την απόρριψη, αυτό δείχνει ότι ανησυχείς μήπως δεν είσαι αποδεκτός/ή. Αλλά ποιος σου είπε πως όταν δοκιμάζεις τις δυνάμεις σου, διακυβεύεται η κοινωνική σου αποδοχή;

Προχώρησε με φυσική άνεση

Όταν ξέρεις ότι είσαι πραγματικά καλός/ή σε κάτι, πάρε το προβάδισμα και προχώρα με τη μεγαλύτερη φυσική άνεση και αυτοπεποίθηση. Αναγνώρισε επίσης στον εαυτό σου το δικαίωμα να μην πετυχαίνει κάτι με την πρώτη. Η πρόωρη απογοήτευση δεν είναι καλός σύμβουλος, γιατί αποδυναμώνει την εμπιστοσύνη στις δυνατότητές σου.

Φτιάξε ευνοϊκό περιβάλλον

Μάθε να στέλνεις θετικά μηνύματα στους γύρω σου. Οι άλλοι, υποσυνείδητα, είναι αναγκασμένοι να σε μιμηθούν, λένε οι ψυχολόγοι, άρα θα γίνουν ευνοϊκότερα διακείμενοι προς εσένα. Επίσης μελέτησε τους ανθρώπους, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσεις στρατηγικές, στάσεις και συμπεριφορές και υιοθέτησε τα καλά στοιχεία τους για να βελτιώσεις την προσωπικότητά σου. Γιατί, τελικά, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αναδείξεις τα χαρίσματά σου από το να τα συνδυάσεις με έναν ευγενικό και αισιόδοξο χαρακτήρα.
INFO http://www.tampouloukia.gr/2013/01/proothise-ta-xarismata-sou.html

Εθελοντής του Καναπέ ή Εθελοντής Με Πράξεις ?



Το Δίκτυο Εθελοντών "Πράξεις Ζωής" Αναζητά Εθελοντές Συνεργάτες Για Υπεύθυνες Θέσεις Για Την Ανάπτυξη & Υλοποίηση Νέων Πράξεων Ζωής Σε Αθήνα & Περιφέρεια.

Επιθυμούμε Οι Ενδιαφερόμενοι Να Έχο...υν Σχετική Εμπειρία, Γνώση Αγγλικών και Η/Υ, Να Γνωρίζουν Τον Εθελοντισμό Με Διάθεση Για Προσφορά & Αλληλεγγύης Για Τον Συνάνθρωπο.

Θέλεις Να Συμμετέχεις Χωρίς Λόγια Αλλά Με Πράξεις ? ?
Αποστολή βιογραφικών στο info@praxeiszois.org
www.praxeiszois.org

Μυζήθρα σπιτική



Είναι τόσο απλό να φτιάξουμε μόνη μας το τυράκι μας!!
Δείτε πόσο απλό είναι...


  • 3 λίτρα γάλα με όλα τα λιπαρά του
  • 6 κ,σ ξύδι ή χυμό από 2 λεμόνια






    1. Βράζουμε το γάλα σε βαθιά κατσαρόλα μέχρι να φουσκώσει.
    2. Ρίχνουμε το ξύδι ή τον χυμό λεμονιού, το ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα. Το γάλα κόβει αμέσως.
    3. Συνεχίζουμε το βράσιμο για 4 λεπτά
    4. Παίρνουμε μια πετσέτα κουζίνας η ένα τουλουπάνι, ρίχνουμε μέσα το μείγμα, το πατάμε για να βγει όλο το νερά και το κρεμάμε για 4 ώρες να στραγγίσει.
    5. Μετά το αλατίζουμε καλά με μπόλικο αλάτι και το αφήνουμε έξω από το ψυγείο για 2 μέρες.
    6. Αν θέλουμε μετά το κόβουμε σε κομμάτια και το τηγανίζουμε η το τρίβουμε για μακαρόνια.


    ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ http://www.mageirikesdiadromes.gr/recipes/myzhthra-spitikh.html

    Φτιάχνουμε οργανικό μαξιλάρι χαλάρωσης από κελυφή φαγόπυρου και βότανα

    Τα οργανικά μαξιλάρια από κελύφη φαγόπυρου προσφέρουν έναν άνετο και ξεκούραστο ύπνο. Βοηθάνε στην ανακούφιση από τον πόνο στον αυχένα, των μυϊκών πόνων και των πονοκεφάλων. Τα κελύφη φαγόπυρου είναι οι μεμβράνες που προστατεύουν τον πυρήνα του φαγόπυρου. Το πλεονέκτημα έναντι των συμβατικών μαξιλαριών είναι ότι το φυσικό υλικό που περιέχεται στηρίζει όλους τους τομείς του κεφαλιού ελαχιστοποιώντας έτσι το στρες σε όλους τους τομείς στήριξης. Επίσης λόγω των μονωτικών του ιδιοτήτων είναι ζεστό το χειμώνα και δροσερό το καλοκαίρι. Απαγορεύεται η χρήση του μαξιλαριού τους σε νεογνά και βρέφη κάτω των 4 μηνών.


    />  
    Υλικά για ένα μαξιλάρι κανονικού μεγέθους

    Τα οργανικά μαξιλάρια είναι πολύ ακριβά όμως μπορούμε εύκολα να φτιάξουμε το δικό μας μαξιλάρι χαλάρωσης και εκτός από κελύφη φαγόπυρου να προσθέσουμε και αγαπημένα μας βότανα.
    Θα χρειαστούμε κελύφη φαγόπυρου και άνθη λεβάντας και χαμομηλού για το απαλό τους άρωμα και τις χαλαρωτικές τους ιδιότητες.


    5 κιλά οργανικά κελύφη φαγόπυρου
    1 κούπα άνθη λεβάντας
    1 κούπα άνθη χαμομήλιου
    Ύφασμα ή μαξιλαροθήκη
    Κλωστή, βελόνι, ψαλίδι
    1 Μαξιλαροθήκη
    Κόβουμε το ύφασμα σε δυο μέρη στο μέγεθος και το σχήμα που θέλουμε. Γυρίζουμε το ύφασμα από την ανάποδη μεριά και τοποθετούμε το ένα πάνω στο άλλο. Με την ραπτομηχανή ράβουμε την κάτω πλευρά και τις δυο πλαϊνές άκρες των δυο υφασμάτων. Γυρίζουμε το ύφασμα από την καλή μεριά και ξαναράβουμε τις άκρες που ήδη έχουμε ράψει με διπλή ραφή για να το κάνουμε πιο σταθερό. Γεμίζουμε το μαξιλάρι με τα βότανα και ράβουμε και την τέταρτη πλευρά του για να κλείσουμε το μαξιλάρι.
    Ο πιο εύκολος τρόπος κι αν δεν είμαστε εξοικειωμένοι με την ραπτομηχανή είναι να πάρουμε μια μαξιλαροθήκη που δεν χρησιμοποιούμε πια να την κόψουμε στο μέγεθος που θέλουμε και να την γεμίσουμε με το φαγόπυρο και τα βότανα. Ράβουμε την ανοιχτή πλευρά του μαξιλαριού και μέσα σε λίγα λεπτά έχουμε το δικό μας οργανικό μαξιλάρι χαλάρωσης.
    Χρησιμοποιούμε πάντα μια μαξιλαροθήκη για κάθε μαξιλάρι φαγόπυρου καθώς αυτά τα μαξιλάρια δεν πλένονται. Μια φορά το μήνα αφήνουμε το μαξιλάρι για λίγη ώρα στον ήλιο. Σε περίπτωση που το μαξιλάρι έχει συγκεντρώσει υγρασία ο ήλιος θα σκοτώσει φυσικά τα βακτήρια που τυχόν έχουν συσσωρευτεί.

    INFOhttp://www.enter2life.gr/wp/17249-ftiachnoume-organiko-maksilari-chalarosis-apo-kelyfi-fagopyrou-kai-votana.html

    Στρουμφοπόστ!


    Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα κάθε άλλο παρά ξεχασμένο χωριουδάκι στο δάσος της Ευρώπης, όπου κατοικούσαν κάποια μικροσκοπικά πλασματάκια που τα έλεγαν στρουμφάκια. Στο ίδιο δάσος κατοικούσαν και πολλά άλλα καρτούν, καλά ή κακά, τα οποία παρακολουθούσαν τα αγαπημένα μας στρουμφάκια. Αρκετά από αυτά ήθελαν να αποτελέσουν μέλος της όμορφης παρέας τους, αλλά αυτό δεν ήταν δυνατόν - άλλωστε, δεν ήταν ούτε μπλε, ούτε μικροσκοπικά και χαριτωμένα.

    Τα στρουμφάκια μας κατοικούν σε μια μυστηριώδη τοποθεσία κάπου στο εν λόγω δάσος, το λεγόμενο Στρουμφοχωριό. Είναι μικρά μπλε πλασματάκια και φορούν άσπρους σκούφους. Κατοικούν σε σπίτια-μανιτάρια με όλες τις ανέσεις για ένα στρουμφ το οποίο σέβεται τον εαυτό του!

    Ας χτυπήσουμε όμως τις πόρτες τους να γνωρίσουμε το κάθε στρουμφ ξεχωριστά.

    Στο πρώτο μανιταρόσπιτο θα συναντήσουμε τον Μάγειρα-στρουμφ. Είναι ο σεφ των στρουμφς και αυτό φαίνεται από το άσπρο μαγειρικό καπέλο που φορά. Το μανιταροσπιτό του το μυριζόμαστε από μακριά διότι εκεί παράγονται όλες οι στρουμφολιχουδιές. Όλα τα στρουμφάκια αναγνωρίζουν το ταλέντο του και τον έχουν πρώτο στην λίστα των προτιμήσεών τους σε ό,τι αφορά τις γαστρονομικές τους αναζητήσεις, παραβλέποντας την εμφάνιση του αγροίκου που τον διακρίνει……

    Συνεχίζουμε με το επόμενο μανιταρόσπιτο και εκεί συναντάμε τον Γκρινιάρη! Έχει μετακομίσει προσφάτως στο στρουμφοχωριό και ακόμα δυσκολεύεται να συνυπάρξει με τα υπόλοιπα καρτούν. Χαίρεται πολύ που έχει δίπλα του τα υπόλοιπα στρουμφς, ωστόσο δεν το δείχνει ποτέ! Του την δίνει ακόμα και το γεγονός ότι είναι στρουμφ! Έχει μαλακή καρδιά και αγαπάει τους φίλους του, όμως τσαντίζεται ακόμα περισσότερο όταν αυτή αποκαλύπτεται και οι άλλοι το καταλαβαίνουν.

    Στο διπλανό ακριβώς μανιταρόσπιτο βρίσκεται ο Ονειροπόλος! Αυτό το στρουμφάκι βρέθηκε στο χωριό μετά από πολλά χρόνια! Είναι προφανές ότι μέχρι τότε ζούσε σε μια άλλη χώρα όπου τα καρτούν μιλούσαν λίγο διαφορετικά, μετακινούνταν λίγο διαφορετικά και κυρίως, είχαν λίγο διαφορετικές αντιλήψεις! Όλα αυτά σε ασήμαντο βαθμό βέβαια, διότι το Ονειροπόλο στρουμφάκι μας έχει γίνει ένα αξιόλογο μέλος της ομάδας, χωρίς κανείς να καταλαβαίνει την διαφορά - ε… σχεδόν κανείς…!

    Ένα βράδυ, κι ενώ το φεγγάρι ήταν μπλε, ένας πελαργός έφερε το Μωρό-Στρουμφ στο χωριό. Κανένας δεν ξέρει από που προήλθε αλλά υιοθετήθηκε αμέσως από όλο το χωριό και άλλαξε τις ήσυχες ζωές τους. Όλοι αγαπάνε το Μωρο-Στρουμφ παρόλες τις σκανταλιές του! Το κάθε στρουμφάκι, δε, έχει αναλάβει να διδάξει και από κάτι το μωρό: στρουμφοτέννις, στρουμφομπέλλυντανς, και άλλα πολλά!

    Προχωράμε λίγο παρακάτω και ακούμε έναν θόρυβο... Χζζζζζζζζ.... Βέβαια! Ο Χουζούρης είναι το στρουμφάκι που μπορεί να κοιμηθεί απλά οπουδήποτε. Κάθε μέρος είναι ένα σωστό μέρος για να πάρει ένα μικρό υπνάκο! Η πρώτη σκέψη που κάνει το πρωί μόλις ξυπνήσει είναι πότε θα ξαναγυρίσει στο κρεβάτι. Ωστόσο, μπορεί να σε εκπλήξει οποιαδήποτε στιγμή - π.χ. να σε φωνάξει στις 9 το πρωί να φάτε πρωινό....

    Προχωρώντας στο επόμενο μανιτάρι, η διάθεση φτιάχνει και αρχίζει η διασκέδαση! Ο Χαχανούλης σπαταλά όλο του το χρόνο ετοιμάζοντας σκανταλιές και δωράκια που ανατινάζονται όταν τα ανοίγεις. Γενικά είναι το πιο ανήσυχο στρουμφάκι και σπάει πλάκα εις βάρος των άλλων. Όλοι όμως παραδέχονται ότι μόλις αρχίσει να γελάει, τους το μεταδίδει και περνάνε όλοι καλά. Συνήθως κυκλοφορεί με ένα σκουφάκι στο οποίο κρέμονται άσπρα κρόσια. Στην πόρτα του μανιταριού του υπάρχει η φωτεινή επιγραφή: "Έτζε;;;;"

    Ο Λιχούδης είναι το πιο φαγανό στρουμφάκι. Καταβροχθίζει γλυκά, στρουμφόμουρα, πίτες και άλλες λιχουδιές αμέσως και όπου τις βρει κάνει επιδρομές στην κουζίνα του Μάγειρα και αφανίζει ότι υπάρχει εκεί. Το φαγητό είναι η μοναδική ευχαρίστηση που έχει αυτό το στρουμφάκι, καθώς είναι γνωστό σε όλο το χωριό πως αυτό ο Λιχούδης... ΔΕΝ.....!!!!




    Δίπλα στον Λιχούδη μένει η Sassette! Κλασσική φιγούρα, με τα κοτσιδάκια της και τα ροζουλιά της! Είναι γλυκύτατη και χαμογελάει σε όλο τον κόσμο στο χωριό! Γνωρίζει το χωριό πολύ καλύτερα από τα υπόλοιπα στρουμφάκια και ιδίως σε ό,τι αφορά στις βραδινές εξορμήσεις! Υπάρχουν, δε, σοβαρές ενδείξεις που κάνουν την στρουμφοπαρέα να πιστεύει ότι η Sassette προέρχεται από την ίδια χώρα με το Ονειροπόλο στρουμφ...

    Λίγο πιο κάτω, κάπου εκεί στο δάσος συναντήσαμε και τον Λουλούκο. Λογικό, γιατί ως συνήθως γυρνάει όλη μέρα στο χωριό και στο δάσος μ΄ένα μολύβι στο ένα χέρι κι ένα χαρτί στο άλλο, ψάχνοντας για έμπνευση. Τώρα τελευταία ακούγεται ότι βρίσκει την έμπνευσή του σε ένα περίεργο ρόφημα, το οποίο φτιάχνει με στρουμφομέντα από το δάσος...

    Μέχρι πρότινος, η έμπνευσή του ήταν η αγαπημένη σε όλους, Στρουμφίτα. Η Στρουμφίτα μας έχει αποτελέσει έμπνευση για διάφορα στρουμφς κατά καιρούς. Είναι ιδιαιτέρως αγαπητή σε όλο το χωριό. Όλοι την θεωρούν ένα ήσυχο και αθώο πλασματάκι που δεν υποκύπτει σε πειρασμούς...είτε μέσα σε υπεράριθμα μεταφορικά μέσα, είτε σε πάρτυ γενεθλίων με απρόσμενους επισκέπτες... Η ίδια όμως μπορεί να ενσαρκώσει πολλούς ρόλους, αναλόγως σε την κατάσταση! Η πραγματικότητα... να έρθει στην επιφάνεια κάποια στιγμή που η ίδια θα θελήσει. Και τότε... θα την συμπαθήσουν όλοι ακόμα περισσότερο!!!


    Λαστ μπατ νοτ λιστ… στο επόμενο μανιταρόσπιτο συναντάμε τον Σπιρτούλη! Το εξυπνότερο (όπως ο ίδιος πιστεύει………..) από όλα τα στρουμφς, μετά βέβαια από τον ΜπαρμπαΣτρούμφ!!!! Τα γυαλάκια του με το μαύρο (ή τον μπλε, ανάλογα με την περίσταση...) σκελετό υποδηλώνουν την εξυπνάδα που συχνά θέλει να επιδεικνύει έναντι των άλλων στρουμφ. Ο υπερβάλλων ζήλος και το θράσος του συχνά τον φτάνουν σε ακρότητες, όπως το να αμφισβητεί την σοφία του Μπαρμπαστρούμφ και να τη θεωρεί υποδεέστερη της δικής του. Όμως πάντα ο ίδιος αποδέχεται στο τέλος την ήττα του και επικαλείται τον Μπαρμπαστρούμφ ως αυθεντία. Ακούς;;;;;;;; Κατά γενική ομολογία, είναι ψυχούλα.... (να χαμε να λέγαμε...)

    Και ζήσαν αυτοί καλά… κι εμείς καλύτερα!

    Σας φιλώ,
    ΜπαρμπαΣτρούμφ

    INFO Στρουμφοπόστ!

    13 πράγματα που πιστεύαμε όταν ήμασταν παιδιά



    Δεν θα ήταν ωραίο αν όλα μας τα προβλήματα εξαφανίζονταν με έναν μαγικό τρόπο, με ένα μικρό «ξόρκι» που μας έμαθαν οι γονείς μας; Δεν θα ήταν ωραίο απλώς να χωνόμασταν μέχρι το κεφάλι μέσα στα σκεπάσματα και μνημόνια, τρόικες, δάνεια και Μερκοζί να γίνονταν καπνός;
    Δυστυχώς, τα ενήλικα μυαλά έχουν και τα αντίστοιχα, άλυτα προβλήματα. Γι΄αυτό αναπολούμε με νοσταλγία τις εποχές που τα προβλήματά μας ήταν αστεία –παρ’ ότι στα παιδικά μας μάτια φάνταζαν θεόρατα. Τις εποχές εκείνες που οι γονείς και οι παππούδες μας σκαρφίζονταν μικρά αθώα ψέματα για να μας κάνουν να φάμε όλο το φαγητό μας ή να δικαιολογήσουν τον πόνο μας όταν πέφταμε και ματώναμε τα γόνατά μας. Τις εποχές εκείνες που ακόμη πιστεύαμε.
    • Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός.
    Πάντα σε ένα λευκό σεντονάκι δεμένο σαν δισάκι στο ράμφος του συμπαθούς πτηνού. Αυτή άλλωστε ήταν η απάντηση που πήραν οι περισσότεροι από εμάς όταν ρωτήσαμε πώς γεννηθήκαμε. Ο μπαμπάς και η μαμά κάθισαν αγκαλιά κάτω από τα σκεπάσματα και εννιά μήνες μετά, ο πελαργός τους αποζημίωσε.
    • Αν δεν φας όλο το φαγητό σου…
    Η συνέχεια σε αυτή τη φράση εξαρτάται από το πού μεγαλώσατε και από τα παραμύθια που με την σειρά τους είχαν ακούσει και οι δικοί σας γονείς όταν ήταν μικροί. Έτσι, πιθανότατα αν αφήνατε άθικτες τις μπάμιες ή τις φακές σας (τι μαρτύριο), θα σας έπαιρνε ο γύφτος, η αρκούδα, ο λύκος, ο γέρος, ο Καραδόντας(!) και άλλα τέρατα της ελληνικής φαντασίας. Η μοίρα επίσης όριζε ρητά πως αν αφήσεις την τελευταία σου μπουκιά αφενός αφήνεις την δύναμή σου και αφετέρου «θα σε παρατήσει ο γαμπρός/η νύφη».
    • Αν κουκουλωθείς, ο μπαμπούλας δεν θα σε δει.
    Γι’ αυτό κάθε βράδυ, όταν οι γονείς μας έκλειναν με το ζόρι την τηλεόραση από νωρίς και τα φώτα έσβηναν, το κάτω μέρος του κρεβατιού και το εσωτερικό της ντουλάπας γινόταν σκηνικά του δικού μας καθημερινού θρίλερ. Ευτυχώς, είχαμε βρει το πιο αποτελεσματικό όπλο: Καλυπτόμασταν ολόκληροι με το πάπλωμα και έτσι τα αλά Μπαμπούλας ΑΕ τέρατα έμεναν μακριά μας. Μετά από λίγη ώρα, όταν ο αέρας λιγόστευε κάτω από τα σκεπάσματα, μπορούσαμε δειλά-δειλά να κρυφοκοιτάξουμε με το ένα μάτι, για να δούμε ότι όντως το ανυπέρβλητο ξόρκι σας έπιασε τόπο.
    • Τα παγωτά υπάρχουν μόνο το καλοκαίρι.
    Γι’ αυτό και μόλις έμπαινε ο Ιούνιος, μετρούσαμε με θρησκευτική ευλάβεια ένα-ένα τα κυπελλάκια «Καραμπόλα» που κλαίγαμε γκαρίζοντας μέχρι να αναγκάσουμε τους γονείς μας να μας πάρουν. Όπως μετρούσαμε και τα μπάνια στη θάλασσα. Ήταν προφανώς οι δύο μοναδικές περιπτώσεις που μας χρησίμευαν τα μαθηματικά.
    • Αν δεν κοιμηθείς το μεσημέρι…
    Θα σε πάρει ο Μεσημεράς, σύμφωνα με τις εμπειρίες πολλών γνωστών μου που μου μετέδωσαν αυτή την λαμπρή παραλλαγή του τιμωρού άτακτων παιδιών που δεν υπακούν τους γονείς τους. Κι αν κάποια στιγμή έκανες την επανάστασή σου και έλεγες πως δεν σε νοιάζει, η μαμά ξεσκόνιζε τις υποκριτικές της ικανότητες και πήγαινε αποφασισμένη προς το τηλέφωνο, σχημάτιζε στο καντράν το 141 και έλεγε «τώρα θα δεις, τον παίρνω τηλέφωνο», όσο στην άκρη της άλλης γραμμής, η γνωστή κυρία έλεγε «στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι τρεις παρά δέκα και τριάντα δευτερόλεπτα».
    • Το δόντι το παίρνει η νεράιδα.
    Είναι από τις περιπτώσεις που, μετά από ένα ισχυρό σοκ όπως ο πόνος από το πρώτο «πεσμένο» δόντι έπρεπε να γιατρευτεί. Και τι καλύτερο από λίγη μαγεία; Έτσι λοιπόν σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδας, έπρεπε να βάλεις το καταραμένο αηδιαστικό δόντι κάτω από το μαξιλάρι σου, και το βράδυ μια νεράιδα θα το μεταμόρφωνε σε νόμισμα – φήμες λένε πως τα φιλοχρήματα παιδάκια στην συνέχεια ξερίζωναν μόνα τους και τα υπόλοιπα 31 δόντια τους. Εξαιρούνται τα παιδιά του «Κυνόδοντα». Σε άλλες περιοχές της ελληνικής επαρχίας, εκεί που ακόμη υπάρχουν σκεπές από κεραμίδια, έπρεπε να πετάξουμε εκεί το δόντι, για να το πάρει ένα πουλί και το επόμενο δόντι να βγει γερό. Αν ψάξετε λοιπόν στις στέγες μιας επαρχιακής πόλης, πιθανότατα θα τις βρείτε πασπαλισμένες με ολόκληρες μασέλες.
    • Δεν πειράζει που χτύπησες. Μεγάλωσες.
    Χμμ… Παρ’ ότι όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο πιο παράλογος μου φαίνεται ο συνειρμός, για έναν περίεργο λόγο, αυτή η παρηγοριά πάντα έπιανε. Έτσι, δεν πείραζε αν το γόνατο ήταν πάντα ματωμένο, τα χέρια γρατζουνισμένα και όλο το σώμα έπρεπε να καλυφθεί με μπεταντίν και κακάδια (sic). Σημασία είχε ότι μετά την πτώση ήσουν (μερικά δευτερόλεπτα) μεγαλύτερος.
    • Υπάρχει ο Άη Βασίλης.
    Και όχι μόνο υπάρχει, αλλά μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα σε όλα τα εμπορικά καταστήματα την ημέρα και το βράδυ της Πρωτοχρονιάς έπαιρνε το έλκηθρό του και τριγυρνούσε από σπίτι σε σπίτι, για να σου φέρει το δώρο σου από την καμινάδα. Δεν είχε σημασία που το σπίτι σου δεν είχε καμινάδα. Πάντως, κανείς από όσους ρωτήσαμε δεν θυμάται συγκεκριμένα πώς σταμάτησε να πιστεύει στην ύπαρξή του. Αν έχετε καλύτερο μνημονικό, διαφωτίστε μας σχολιάζοντας στο τέλος του δημοσιεύματος.
    • Το τρίγωνο τυράκι λέγεται Λαβάς Τυρί.
    Πόσο σοκαριστική θα πρέπει να ήταν για τον καθένα μας η στιγμή που η καθηγήτρια των γαλλικών ή οι πρώτες μας απόπειρες να κοιτάξουμε την συσκευασία πριν καταβροχθίσουμε το νόστιμο τυράκι, μας κατέρριψαν αυτόν τον μύθο; Πρόκειται για τυρί goddammit, γιατί να γελάει μια αγελάδα;
    • Τα cartoons ζουν πραγματικά.
    Η Μαρουλίτα της Φρουτοπίας για παράδειγμα. Τι πιο λογικό για το αθώο μυαλό ενός παιδιού να θεωρήσει πως μια κοπέλα με φύλλα μαρουλιού αντί για σώμα είναι υπαρκτό πρόσωπο, το οποίο θα απαντούσε στο γράμμα που της έστειλε. Αλλά πραγματικά, και πάλι, τι ωραία που θα ήταν να υπήρχαν πράγματι αυτά τα πρόσωπα. Η Μαρουλίτα, ο Ρούχλας, η Μελιά και όλες οι κούκλες με τις οποίες μεγαλώσαμε. Ίσως ο κόσμος μας να ήταν καλύτερος.
    • Στον δρόμο, η μεγαλύτερη απειλή είναι οι καραμέλες.
    Δεν εξηγείται διαφορετικά η εμμονή των γιαγιάδων να μας νουθετούν να προσέχουμε και να αποφεύγουμε όποιον άγνωστο μάς πλησιάσει και μας προσφέρει καραμέλες. Εγώ πάντως, αν ήταν από τις αγαπημένες Baloo ή τις Ο’Mammy –κατά προτίμηση κόκκινες ή λευκές- δεν θα έλεγα όχι. Ίσως γι’ αυτό αργότερα στην εφηβεία, δεν φοβήθηκα ούτε την επόμενη τρομερή απειλή, να μου ρίξουν κάτι στην πορτοκαλάδα που θα παρήγγελνα στις «ντισκοτέκ».
    • Μπορείς να πετάξεις.
    Αν προσπαθήσεις πολύ, αν βρεθείς σε ανοιχτό μέρος και κουνήσεις με υπομονή και επιμονή τα χέρια σου πάνω-κάτω όπως κάνει ο αετός του Σφακιανάκη, μπορείς να πετάξεις. Το ότι ποτέ δεν τα κατάφερες, για να ξέρεις, σημαίνει ότι ποτέ δεν προσπάθησες αρκετά.
    • Όλα θα πάνε καλά.
    Όλα τα παραμύθια είχανε happy end και ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Πώς να φανταστούμε ότι τελικά υπάρχουν πραγματικά βάσανα που θα μας ταλαιπωρήσουν από την εφηβεία και μετά; Άλλωστε, ήταν τόση η αθωότητά μας, που δεν μπαίναμε καν στον κόπο να σκεφτούμε: Γιατί είναι χαρούμενο τέλος ο γάμος; Μόνο η Σταχτοπούτα φορούσε 38,5; Μήπως τα τρία γουρουνάκια, αφού σώθηκαν από τον λύκο και χαρήκαμε, έγιναν τα μπριζολάκια που μετά από λίγο φάγαμε στο οικογενειακό τσιμπούσι; Σε κάθε περίπτωση πάντως, η λογική μας δεν ήταν λανθασμένη. Είναι αυτή που θα έπρεπε να έχουμε και τώρα, για να μην σταματήσουμε να είμαστε αισιόδοξοι: Όλα θα πάνε καλά.
    • Περισσότερες αθώες σκέψεις…
    Οι δόσεις παιδικής αθωότητας δεν είναι ποτέ αρκετές, σε μια περίοδο που καθετί το οποίο μπορεί να μας κάνει να χαμογελάσουμε είναι καλοδεχούμενο. Ακολουθούν οι «παιδικές κοσμοθεωρίες» που μας συγκίνησαν περισσότερο:
    - «Σαν παιδί, πίστευα ότι έχεις συγκεκριμένο αριθμό λέξεων που μπορείς να χρησιμοποιήσεις κατά την διάρκεια της ζωής σου, γι’ αυτό έπρεπε να προσέχω να μην μιλάω πολύ, αλλιώς θα γινόμουν μουγκός πριν γίνω 20 χρονών. Οι γονείς μου αναρωτιούνταν γιατί δεν μιλάω πολύ. Πόση ανακούφιση ένιωσα όταν κατάλαβα πως μπορώ να μιλάω όσο θέλω!»
    - «Η μαμά μου έστηνε στον μεγάλο μας διάδρομο το πλαστικό σετ του bowling που είχαμε σαν παιχνίδι όταν έξω είχε καταιγίδα και όταν ακουγόταν μια βροντή, μας έλεγε ότι ένας άγγελος είχε κάνει strike. Χρόνια αργότερα έμαθα ότι το έκανε επειδή φοβόταν πολύ τις καταιγίδες.»
    - «Όταν ήμουν μικρή φορούσα αυτές τις χνουδωτές πιτζάμες με την Miss Piggy και μια νύχτα που είχε κρύο και κουκουλώθηκε κάτω από την κουβέρτα, ο στατικός ηλεκτρισμός δημιούργησε μπλε σπινθήρες. Έτσι άρχισα να κλαίω γιατί πίστεψα πως είμαι ένα ρομπότ. Η μαμά μου γελούσε αλλά εγώ είχα τρομοκρατηθεί.»
    - «Πίστευα ότι όταν βάζαμε ένα τραγούδι να ακούσουμε στο αυτοκίνητο, η μπάντα έπαιζε το τραγούδι πάνω στην οροφή του αυτοκινήτου.»
    - «Όταν ήμουν μικρός, η μαμά μου μού έλεγε ότι αν συνέχιζα να τρώω τα νύχια μου, θα φυτρώσουν χέρια στο στομάχι μου. Μια μέρα τη ρώτησα αν η κοιλιά του παππού είναι τόσο μεγάλη για τον ίδιο λόγο.»
    - «Όταν ήμουν μικρός νόμιζα πως όταν πεθαίνεις, η γλώσσα σου κρέμεται έξω σαν αυτή ενός σκυλιού. Οπότε, όταν παίζαμε με τον αδελφό μου «Καουμπόι και Ινδιάνοι» και μας «πυροβολούσαν», έπρεπε να πέσουμε κάτω με την γλώσσα να κρέμεται έξω, αλλά προς τα πάνω και όχι προς τα κάτω. Δεν ξέραμε ακόμη τι είναι η βαρύτητα.»
    - «Μικρός, πίστευα ότι οι ηθοποιοί που πεθαίνουν σε μια ταινία, είναι πραγματικά νεκροί. Μια φορά όμως είδα μια άλλη ταινία, και είδα τον νεκρό ηθοποιό να παίζει έναν άλλο ρόλο.»
    - «Ο πεντάχρονος ξαδερφός μου πίστευε ότι οι σκουπιδιάρηδες τους έκλεβαν τα σκουπίδια.»
    - «Στο κατηχητικό μας έλεγαν ότι ο Θεός βλέπει τα πάντα. Γι’ αυτό, πάντα επέμενα η μαμά μου να κρατάει μια πετσέτα μπροστά μου όταν πήγαινα στην τουαλέτα, γιατί δεν ήθελα να με δει ο Θεός».
    Πηγή: in2life.gr


    Δείτε Περισσότερα: http://www.otherside.gr/2012/02/13-pragmata-pou-den-pisteuame-paidia/#ixzz2J25HvJfe

    Χειροποίητο Κόσμημα - Μέταλλο (20ωρο σεμινάριο @ Ash In Art)



    Mέταλλο Ι
    Στο σεμινάριο κατασκευής κοσμήματος από μέταλλα, ΤΟΥ ASH IN ART, μαθαίνουμε με απλά βήματα πως να δίνουμε μορφή σ’ ένα φύλλο μετάλλου, με αποτέλεσμα να δημιουργούμε μικρά έργα τέχνης! Θα χρησιμοποιήσουμε σύρματα και φύλλα από αλπακά, μπρούτζο, χαλκό ή και ασήμι (προαιρετικά), σε συνδυασμό με ημιπολύτιμες πέτρες και διάφορα άλλα υλικά και θα κατασκευάσουμε μοναδικά στην κυριολεξία κοσμήματα. Κόψιμο, φινίρισμα, τρύπημα, κόλληση, σφυρηλάτηση, οξείδωση και εφαρμογή σμάλτου είναι ορισμένες μόνο από τις... τεχνικές που θα μάθουμε κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου. Γιατί όπως θα διαπιστώσετε κι εσείς στην πορεία, καλές είναι οι χάντρες, αλλά το μέταλλο δίνει άλλες δυνατότητες και ελευθερία στο δημιουργό!



    Διάρκεια: 3μηνo, 20 ώρες, σε 10 2ωρες συναντήσεις
    Κόστος 80€/μήνα
    Υλικά: Δίνεται λίστα αγορών με προτεινόμενα καταστήματα στην πρώτη μας συνάντηση όπου θα γίνει η παρουσίαση των σεμιναρίων
    Καθε Δευτερα 5-7μμ από 4/2/13

    Διδάσκει η Αγγελική Ραμπαούνη
    Γεννήθηκε στην Αθήνα και ζει στα νότια προάστια. Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών ενώ παράλληλα ολοκλήρωσε σπουδές Τέχνης & Επικοινωνίας στο Universität Paris-Lodron του Salzburg. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια σχεδίου κοσμήματος, αργυροχρυσοχοΐας, εικαστικού, χειροποίητου και παραγωγικού κοσμήματος στο Μουσείο Ηλία Λαλαούνη. Από το 2005 σχεδιάζει και κατασκευάζει κοσμήματα που παρουσιάζει σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Το 2012 ξεκινά τη συνεργασία της με το Ash in Art ως εισηγήτρια στον τομέα του κοσμήματος, στην οργάνωση εξειδικευμένων σεμιναρίων πάνω στο κόσμημα όπως οικολογικό, επεξεργασία μετάλλου, υγρό γυαλί και σμάλτο, felting, μακραμέ, plexiglass, κ.ά.

    -----------------------------------------------

    ASH IN ART - Σπίτι Ασ. Υπ. Τέχνης,
    Ηρακλέους 10 & Kαλλιρρόης, 11743, Αθήνα,
    έναντι στάσης μετρό Συγγρού - Fix, Τ: 210 9216-890
    Ε-Μ: info@ashinart.com, URL: http://www.ashinart.org/.


    ΠΗΓΗ - (ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ) ΕΔΩ



    exposed">



    Φτιάξτε το δικό σας λάδι κανέλας

    Γεμίστε ένα γυάλινο βάζο των 100 ml με ράβδους κανέλας. Καλύψτε τους ράβδους μέχρι πάνω με λάδι ελιάς (ή αμυγδαλέλαιο). Βάλτε και αφήστε το βάζο στον ήλιο για 3 εβδομάδες. Η κανέλα θα αποδεσμεύσει τα δραστικά συστατικά της στο λάδι ελιάς και έτσι θα έχετε ένα θαυματουργό λάδι εύκολα και οικονομικά
    . Δεν χρειάζεται να βγάλετε τ
    ις ράβδους κανέλας από το μπουκάλι. Όσο μένουν μέσα τόσο το λάδι σας θα γίνεται πιο δυνατό.
    Θρεπτική αξία
    Τα κύρια συστατικά της είναι φλαβονοειδή και πτητικά έλαια, ενώ είναι πολύ πλούσια πηγή μαγνησίου. Η ενεργός ουσία της κανέλας αποδείχτηκε ότι είναι η ουσία ΜΗCP. Σε έρευνες που έγιναν στο εργαστήριο, η κανέλα βρέθηκε ότι μπορεί να εξουδετερώσει τις ελεύθερες ρίζες που είναι νοσηρές για την επιδερμίδα μας.
    Ιδιότητες στην επιδερμίδα
    Θερμαντική, αντισηπτική, κατά των ελευθέρων ριζών, αποτοξινωτική.
    Προφυλάξεις
    1) Το λάδι κανέλας μπορεί να προκαλέσει μια παροδική ερυθρότητα στην επιδερμίδα η οποία είναι φυσιολογική και θα υποχωρήσει στα επόμενα10 λεπτά.
    2) Καλό είναι να αποφεύγεται η χρήση του σε πολύ ευαίσθητες επιδερμίδες με κόκκινα αγγεία και σε πόδια με ευρυαγγείες.
    Φυσικές συνταγές με λάδι κανέλλας
    Αντιρυτιδικό λάδι προσώπου με λάδι κανέλας.
    15 ml λάδι αβοκάντο
    7 σταγόνες λάδι κανέλας
    3 σταγόνες αιθέριο έλαιο από λιβάνι ( προαιρετικά)
    Βάζετε τα υλικά σε ένα γυάλινο μπουκαλάκι και ανακινείστε απαλά, το σκεπάζετε και περιμένετε για μια ώρα να ανακατευτούν καλά τα λάδια. Απλώνετε μια λεπτή στρώση σε πρόσωπο και λαιμό βράδυ παρά βράδυ δίνοντας έμφαση σε ρυτίδες και γραμμές έκφρασης. Συνήθως μετά από μερικές ώρες όλες οι ατέλειες εξαφανίζονται.
    Αντιβακτηριδιακή μάσκα κατά της ακμής με λάδι κανέλας, άργιλο και tea tree.
    4 σταγόνες λάδι κανέλας
    1 κουταλιά φρέσκο γιαούρτι
    1 κουταλάκι φυσικό άργιλο σκόνη
    3 σταγόνες αιθέριο έλαιο tea tree ( προαιρετικά )

    Ανακατεύουμε όλα μαζί τα υλικά και απλώνουμε την μάσκα στο πρόσωπο αποφεύγοντας την περιοχή των ματιών. Αφήνουμε να δράσει για 15 λεπτά. Ξεπλένουμε με άφθονο δροσερό νερό. Οι αντιβακτηριδιακές ιδιότητες της κανέλας σε συνδυασμό με το γιαούρτι και τον στυπτικό άργιλο βοηθούν παρά πολύ στην καταπολέμηση της ακμής.


    INFO http://www.dimitragoula.gr/page/ladi-kanelas

    Φτάσαμε τα 100 μέλη!!!

    Φτάσαμε τα 100 μέλη!!!

    Ευχαριστώ πολύ πολύ για την συμμετοχή σας.

     
     

    Το Πρώτο Website Αγγελιών Για Χειροποίητα Στην Ελλάδα!

                  Το Πρώτο Website Αγγελιών Για Χειροποίητα Στην Ελλάδα Eίναι Γεγονός!






     Πρωτοποριακή ιδέα!!!
    Δείτε την νέα ιστοσελίδα  http://www.madeit.gr/  το χειροποίητο απέκτησε τη δική του σελίδα αγγελιών.
    Τώρα, μπορείτε να κάνετε αγορές με μεγαλύτερη  ευκολία
    Όσοι αγαπάτε τις χειροτεχνίες και θέλετε να ενημερωθείτε για οτιδήποτε αφορά τον κόσμο του χειροποίητου, δώστε το παρόν!
    'Ομορφη και λειτουργική και πάνω απ'ολα με Δωρεάν εγγραφή μέλους και όσες αγγελίες θέλετε σας δίνεται η δυνατότητα διαχειρίζεστε τις αγγελίες σας.

     Άντε καλή αρχή !!!

    Τις Νύχτες Ντύνομαι Παιδί

     

    Τελικά πως γίνεται να αγαπούν όλοι και η κοινωνία να βρίσκεται σε μια παρακμιακή κατάσταση τα τελευταία χρόνια?


     
     



    15 50 "Τις Νύχτες Ντύνομαι Παιδί"
    CD: Άγριες Νύχτες
    Στίxοι-Μουσική: Αλέξανδρος Μίχος
    Σκηνοθεσία: Μάιρα Στυλιανού

    Styling Συγκροτήματος: FaShionFReaks


    Πέντε η ώρα το πρωί κι έχω μεγάλο κρίμα
    νιώθω πως πάντα στη ζωή μου υπήρξα μόνο θύμα
    κι έτσι αρπάζω ένα στυλό κι ανάβω ένα τσιγάρο
    κανονικά ακούω ροκ μ' απόψε θα ραπάρω


    Τη μέρα κρύβομαι καλά μα είναι βαρύς ο πόνος
    έχω πολλούς να μ' αγαπούν μα πάλι νιώθω μόνος
    κι έτσι ζητάω διαρκώς μια ταπεινή συγνώμη
    που δε με σέρνουν οι καιροί κι έχω δικιά μου γνώμη

    Τις νύχτες πριν να κοιμηθώ ανάβω όλα τα φώτα
    και προσπαθώ να φοβηθώ όπως φοβόμουν πρώτα
    τις νύχτες ντύνομαι παιδί που ψάχνει στο σκοτάδι
    μήπως μπορέσει να κρυφτεί στης μάνας του το χάδι

    Πρέπει στο internet να μπεις αν θέλεις να φλερτάρεις
    και την απάντηση που θες με mail θα την πάρεις
    έχουν αλλάξει οι καιροί πεθάναν τα καμάκια
    τρώει ο άντρας τη φακή κι η γκόμενα σουβλάκια

    Γεια σου μητέρα και μπαμπά που έκανες το παιδί σου
    ό, τι θα ήθελες εσύ να ήσουν στη ζωή σου
    του έχτισες μία ζωή στους πρόποδες της θλίψης
    πέταξε κάτω το σπαθί κι άρχισε καταχρήσεις.

    Τις νύχτες φαίνονται αυτοί που λένε την αλήθεια
    και το φεγγάρι θα φανεί ό, τι έχεις μες στα στήθια
    τις νύχτες ντύνομαι παιδί διαλέγω ένα αστέρι
    ίσως μπορέσει να μου πει όσα κανείς δεν ξέρει

    Ο Έλληνας φιλοσοφεί με το φραπέ στο χέρι
    μιλά σαν να 'τανε σοφός μα τίποτα δε ξέρει
    λένε πως μόνο οι αριστεροί μπορούν να γράψουν ποίημα
    μα αν είν' η τέχνη αριστερή γιατί έχει τόσο χρήμα;

    Θα σ' αγκαλιάσει το γυαλί αν θέλεις να φωνάξεις
    σε μια πορεία μπες και συ για βόλτα να ξεσκάσεις
    ούτως ή άλλως θα σε πουν μονάχα ό, τι δηλώσεις
    ίσως σε κάνουν και θεό το σώμα σου αν δώσεις

    Τις νύχτες ντύνεσαι Θεός και σταματάς το χρόνο
    γίνεται ο κόσμος πιο απλός χωρίς χαρά και πόνο
    τις νύχτες μοιάζει το κερί με ήλιο π' ανατέλλει
    και το δωμάτιο μια γη που μόνο εσένα θέλει

    Δεν είμαι αυτός που θα σου πει ποιο είναι το μονοπάτι
    μια συμβουλή είν' ο πόνος μου κι άμα τι θέλεις πάρ' τη
    δεν είμαι αυτός που έχει βρει όλες τις απαντήσεις
    δε σώζω ανθρώπινες ψυχές ούτε και συνειδήσεις

    Εφτά η ώρα το πρωί τελειώνει το μελάνι
    δε μετανιώνω ούτε στιγμή για ό, τι έχω κάνει
    κι έτσι αφήνω το στυλό και το τσιγάρο σβήνω
    να μου λερώσουν τ' όνειρο κανένα δεν αφήνω

    Τις νύχτες ντύνεσαι Θεός
    ...κανένα δεν αφήνω
    Γίνεται ο κόσμος πιο απλός
    ...κανένα δεν αφήνω
    Τις νύχτες μοιάζει το κερί
    ...κανένα δεν αφήνω
    Και το δωμάτιο μια γη
    ...κανένα δεν αφήνω

    ΑΚΗΣ Ο ΣΑΛΙΓΚΑΡΑΚΗΣ

    ΑΚΗΣ Ο ΣΑΛΙΓΚΑΡΑΚΗΣ της ΑΝΘΙΠΠΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ.
    ΠΗΓΗ http://www.facebook.com/domino.artb#!/Paramythogonia
     

     ΣΕ ΕΝΑ ΞΕΦΩΤΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΡΑΣΙΝΟ ΛΙΒΑΔΙ ΖΟΥΣΕ Ο ΑΚΗΣ Ο ΣΑΛΙΓΚΑΡΑΚΙΣ.
    ΗΤΑΝΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΣΑ...ΛΙΓΚΑΡΙ ΜΕ ΚΕΛΥΦΟΣ ΒΑΡΥ ΚΑΙ ΓΥΑΛΙΣΤΕΡΟ. ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΠΗΓΑΙΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΑΛΙΓΚΑΡΟΧΩΡΑ ΟΛΟΙ ΤΟΥ ΦΩΝΑΖΑΝ
    -ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΑΚΗ ΣΑΛΙΚΓΑΡΑΚΙ!! ΟΙ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΝΕΣ ΘΕΛΑΝΕ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΚΑΜΑΡΩΝΑΝ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ. ΣΙΓΟΥΡΑ ΗΤΑΝΕ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ.
    Ο ΑΚΗΣ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΟΤΑΝ ΕΠΛΕΝΕ ΤΑ ΚΑΤΑΣΠΡΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΓΥΑΛΙΖΕ ΤΗΣ ΚΕΡΑΙΕΣ ΤΟΥ ΕΒΑΖΕ ΤΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΑΡΩΜΑ ΚΑΙ ΚΟΙΤΟΥΣΕ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ.
    - ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ -ΕΛΕΓΕ ΒΛΕΠΩΝΤΑΣ ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΣΕ ΓΕΜΑΤΟΣ ΙΚAΝΟΠΟΙΗΣH.
    ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ.
    ΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥΣΑΝ ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥΣ.. ΠΡΩΤΟΣ ΕΙΧΕ ΒΓΕΙ ΣΤΟ ΣΑΛΙΑΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΦΥΛΛΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ.
    ΜΙΑ ΜΕΡΑ Η ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ ΑΚΗ ΣΑΛΙΓΚΑΡΑΚΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ .ΘΑ ΚΑΝΑΝΕ ΜΠΑΝΙΟ ΚΑΙ ΘΑ ΠΙΝΑΝΕ ΤΟΥΣ ΧΥΜΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΣΤΟ ΜΠΙΤΣ ΜΠΑΡ ΤΟΥ ΚΑΒΟΥΡΑ.
    ΟΛΟΙ ΧΑΙΡΟΝΤΑΝ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΑΙΖΑΝΕ ΡΑΚΕΤΕΣ ΚΑΙ ΚΟΛΥΜΠΟΥΣΑΝΕ ΣΤΟ ΔΡΟΣΕΡΟ ΝΕΡΟ.
    ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΟΜΟΣ ΕΚΛΕΒΕ Ο ΑΚΗΣ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ ΠΟΥ ΓΥΑΛΙΖΕ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΠΕΡΙΤΡΙΓΥΡΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΝΕΣ, ΚΑΒΟΥΡΙΝΕΣ ΚΑΙ ΠΕΤΑΛΙΔΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΖΑΝ.
    ΤΟ ΒΡΑΔΥ H ΠΑΡΕΑ ΠΗΓΕ ΣΤΟ ΜΠΙΤΣ ΜΠΑΡ ΤΟΥ ΚΑΒΟΥΡΑ ΟΛΟΙ ΧΟΡΕΥΑΝ ΚΑΙ ΠΙΝΑΝΕ ΧΥΜΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΒΟΥΡΑ ΠΟΥ ΚΑΘΟΝΤΑΝ ΠΑΡΕΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΛΕΓΑΝ.
    - ΑΚΗ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΠΟΥ ΛΕΣ- ΕΛΕΓΕ Ο ΚΑΒΟΥΡΑΣ -ΕΦΤΙΑΞΑ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΒΡΑΧΟ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ ΤΗΣ ΜΟΔΑΣ ΣΕ ΕΠΙΠΛΑ ΚΑΙ ΧΑΛΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ-
    - ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ - ΑΠΑΝΤΗΣΕ Ο ΑΚΗΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΝΑ ΛΕΕΙ Ο ΚΑΒΟΥΡΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙ .
    ΤΟ ΒΡΑΔΥ Ο ΑΚΗΣ ΓΥΡΙΣΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΗ ΣΑΛΙΓΚΑΡΟΧΩΡΑ . ΤΟ ΒΑΡΥ ΤΟΥ ΚΕΛΥΦΟΣ ΤΟ ΕΝΙΩΘΕ ΠΙΟ ΒΑΡΥ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ, ΠΙΟ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΜΠΗΚΕ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΗ ΠΟΡΤΑ ΚΟΙΤΑΞΕ ΓΥΡΩ ΤΟΥ.
    ΟΥΦ! ΣΚΕΥΤΗΚΕ ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΤΥ ΣΤΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ, ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΩΡΑΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΟΔΑΤΑ ΧΑΛΙΑ, ΕΧΩ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΛΥΦΟΣ ΣΠΙΤΙ, ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΑΩ ΜΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΣΕΡΝΩ ΠΑΝΤΟΥ.
    ΑΧ!ΤΙ ΟΜΟΡΦΑ ΠΟΥ ΘΑ ΗΤΑΝΕ ΝΑ ΕΙΧΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΑΝΑ ΠΑΡΤΥ, ΣΚΕΦΤΗΚΕ Ο ΣΑΛΙΓΚΑΡΑΚΙΣ.
    ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣIΣΕ ΘΑ ΞΕΦΩΡΤΩΝΟΤΑΝΕ ΤΟ ΒΑΡΥ ΚΕΛΥΦΟΣ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΕΦΤΙΑΧΝΕ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΣΤΗ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ ΤΗΣ ΜΟΔΑΣ.
    ΧΑ!! ΧΑ!! ΓΕΛΑΣΕ ΔΥΝΑΤΑ ΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ Ο ΑΚΗΣ ΘΑ ΔΕΙΞΩ ΕΓΩ ΤΟΥ ΚΑΒΟΥΡΑ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΠΑΡΤΥ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΡΩΙ.- ΕΙΜΑΙ Ο ΚΑΛYΤΕΡΟΣ ΦΩΝΑΞΕ ΚΑΙ ΑΞΙΖΩ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ.-
    ΧΩΡΙΣ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΕΨΗ ΠΗΓΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΕΡΜΥΓΚΑ ΠΟΥ ΦΗΜΙΖΟΤΑΝΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΣΟ ΚΑΛΟΣ ΤΕΧΝΙΤΗΣ ΕΙΝΑΙ,ΚΑΙ ΧΤΥΠΗΣΕ ΤΗ ΠΟΡΤΑ.
    -ΝΑΙ- ΑΠΑΝΤΑ ΝΥΣΤΑΓΜΕΝΑ Ο ΜΕΡΜΥΓΚΑΣ.
    Ο ΑΚΗΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ.
    Ο ΜΕΡΜΥΓΚΑΣ ΤΟΝ ΑΚΟΥΓΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ.
    ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ Ο ΑΚΗΣ ΕΙΧΕ ΠΙΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ.
    -ΦΙΛΕ ΑΚΗ - ΕΙΠΕ Ο ΜΕΡΜΥΓΚΑΣ... ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΖΗΤΑΣ ...Ε...Ε... ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΛΛΑ ΚΟΣΤΙΖΕΙ...
    - ΜΕΡΜΥΓΚΑ - ΛΕΕΙ Ο ΑΚΗΣ -ΘΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΤΟ ΚΑΒΟΥΚΙ ΜΟΥ,ΘΕΛΩ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΛΩ ΓΡΗΓΟΡΑ.
    Ο ΜΕΡΜΥΓΚΑΣ ΠΟΥ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΚΑΛΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ ΗΤΑΝΕ ΚΑΙ ΣΥΜΦΕΡOΝΤΟΛΟΓΟΣ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΕΚΑΝΕ ΕΝΑ ΓΡΗΓΟΡΟ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ ΕΙΠΕ.
    -ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΚΗ ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΜΟΥ ΔΟΣΕΙΣ ΤΟ ΚΑΒΟΥΚΙ ΣΟΥ.
    ΣΥΜΦΩΝΙΣΑΝ ΚΑΙ ΕΔΩΣΑΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ.
    ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΜΥΡΜHΓΚΙΑ ΞΕΧΥΘΗΚΑΝ ΣΤΗ ΠΑΡΑΛΙΑ Ο ΜΕΡΜΥΓΚΑΣ ΚΑΘΙΣΜΕΝΟΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΒΡΑΧΟ ΕΔΙΝΕ ΕΝΤΟΛΕΣ.
    Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΕΙΧΕ ΕΡΘΕΙ.
    Ο ΑΚΗΣ ΠΗΓΕ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΡΜΥΓΚΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙ.
    -ΠΩ! ΠΩ! ΠΩ! ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ!!! ΦΩΝΑΞΕ.
    ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΗΤΑΝΕ ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΑΙ ΓΥΑΛΙΖΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΥΤΟ ΗΛΙΟ,ΜΕΓΑΛΑ ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ ΜΕ ΠΕΡΙΤΕΧΝΑ ΚΑΓΚΕΛΑ ΜΕ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΒΟΤΣΑΛΑ ΚΑΙ ΚΟΧΥΛΙΑ.


    ΕΙΧΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΗΤΑΝΕ ΤΟ ΚΑΛΛΥΤΕΡΟ,ΗΤΑΝΕ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ ΟΜΟΡΦΟ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΑΚΗ.
    ΛΟΙΠΟΝ ΛΕΕΙ Ο ΜΕΡΜΥΓΚΑΣ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑ,ΘΕΛΩ ΤΟ ΚΕΛΥΦΟΣ ΣΟΥ.
    ΧΩΡΙΣ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΕΨΗ Ο ΑΚΗΣ ΣΦΥΧΤΗΚΕ ΤΕΝΤΩΘΗΚΕ ΕΣΠΡΩΞΕ ΚΑΙ ΒΓΗΚΕ.
    Ο ΜΕΡΜΥΓΚΑΣ ΤΡΟΜΑΞΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΤΟ; Ο ΑΚΗΣ ΒΓΑΖΩΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΒΟΥΚΙ ΤΟΥ ΕΧΑΣΕ ΟΛΟΙ ΤΟΥ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕ ΤΟ ΕΙΧΕ ΣΚΕΦΤΕΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΗΤΑΝΕ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΘΑ ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΖΑΝ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!
    Ο ΜΕΡΜΥΓΚΑΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΦΟΡΤΩΣΕ ΤΟ ΚΕΛΥΦΟΣ ΣΕ 1500 ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ ΚΑΙ ΕΦΥΓΕ ΒΙΑΣΤΙΚΟΣ ΓΙΑΤΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΚΗ ΧΩΡΙΣ ΚΕΛΥΦΟΣ ΤΟΝ ΤΡΟΜΑΖΕ.
    Ο ΑΚΗΣ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΑΡΧΥΣΕ ΝΑ ΤΗΛΕΦΩΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ..ΟΛΟΙ ΧΑΡΗΚΑΝ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΚΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ ΝΑ ΠΑΝΕ.
    Ο ΑΚΗΣ ΕΚΑΝΕ ΜΠΑΝΙΟ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΜΠΑΝΙΕΡΑ ΒΟΥΡΤΣΙΣΕ ΤΑ ΟΛΟΑΣΠΡΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΦΟΡΕΣΕ ΤΟ ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙ ΤΟΥ.
    ΑΠΟΨΕ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΘΑ ΚΑΨΩ ΚΑΡΔΙΕΣ.
    Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΕΦΘΑΣΕ ,ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΓΕΜΙΖΑΝ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΧΟΡΟΙ ΠΑΝΤΟΥ.
    ΑΛΛΑ Ο ΑΚΗΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΦΑΝΕΙ ΑΚΟΜΑ,ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΥ ΕΙΣΟΔΟ.
    ΑΧ! ΠΟΣΟ ΑΝΥΠΟΜΟΝΟΥΣΕ ΑΧ! ΠΟΣΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΗΤΑΝΕ!
    ΑΚΟΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΛΑ ΚΑΤΩ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΦΩΝΑΖΟΥΝΕ..
    -ΑΚΗ ! ΑΚΗ! ΣΑΛΙΓΚΑΡΑΚΙ!! ΕΛΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ !!!
    ΦΟΥΣΚΩΝΕ ΑΠΟ ΚΑΜΑΡΙ Ο ΑΚΗΣ,Η ΩΡΑ ΕΦΤΑΣΕ.
    ΝΤΙΝ ΝΤΑΝ ΝΤΟΝ ΤΟ ΡΟΛΟΙ ΣΤΟ ΤΟΙΧΟ ΧΤΥΠΗΣΕ 12 ΦΟΡΕΣ.
    ΟΛΟΙ ΣΩΠΑΣΑΝ ΚΑΘΩΣ ΑΚΟΥΣΑΝ ΤΗ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΑΚΗ ΝΑ ΑΝΟΙΓΕΙ,Ο ΑΚΗΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΚΕΛΥΦΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙ ΦΑΝΗΚΕ ΣΤΗ ΣΚΑΛΑ.
    ΟΛΟΙ ΚΟΙΤΑΖΑΝ ΑΜΗΧΑΝΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ.
    ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝΕ ΑΥΤΟΣ Ο ΖΑΡΩΜΕΝΟΣ ΡΟΖ ΑΣΧΗΜΟΣ ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΣΕ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΣΠΡΑ ΔΟΝΤΙΑ;
    ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΕΚΑΝΑΝ ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΦΟΒΙΣΜΕΝΑ. ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΤΟ ΙΔΙΟ.
    Ο ΑΚΗΣ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΕΙ  ΤΗ ΣΚΑΛΑ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΖΑΝ ΠΙΑ ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΦΟΒΟΝΤΑΝ.
    ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΚΙΟΥΡΙΝΕΣ ΦΩΝΑΞΑΝ, ΑΛΛΕΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ ΕΤΡΕΞΑΝ ,ΠΑΝΙΚΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΟΛΟΙ ΕΤΡΕΧΑΝ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΛΑΣΜΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΕ ΟΤΙ ΗΤΑΝΕ Ο ΑΚΗΣ.
    ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΑΝΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ.
    Ο ΑΚΗΣ ΤΟΥΣ ΦΩΝΑΖΕ ΜΕ ΑΠΟΡΙΑ -ΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΑΘΕΙΤΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;-
    ΑΛΛΑ ΟΛΟΙ ΕΦΥΓΑΝ,ΤΟΝ ΑΦΗΣΑΝ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΣΚΑΛΑ ΤΟΥ, ΝΑ ΚΟΙΤΑΕΙ ΣΑΣΤΙΣΜΕΝΟΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑ ΤΡΕΧΟΥΝ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ.
    Ο ΑΚΗΣ ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΤΗ ΣΚΑΛΑ ΚΑΙ ΚΑΘΗΣΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΒΕΡΑΝΤΑΣ, ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΕΚΑΝΕ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ Ο ΑΚΗΣ ΚΟΙΤΑΞΕ, ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΟΝ ΕΥΑΤΟ ΤΟΥ.
    ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ Ο ΑΚΗΣ Ο ΟΜΟΡΦΟΣ ΣΑΛΙΓΚΑΡΑΚΗΣ ...ΗΤΑΝΕ ΕΝΑ ΡΟΖ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΠΛΑΣΜΑ,ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΦΟΒΗΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΟΥ ΛΑΘΟΣ.
    Ο ΑΚΗΣ ΕΦΥΓΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΑΚΡΙΑ ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΣ ΣΚΙΕΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ, ΕΦΤΑΣΕ ΣΕ ΜΙΑ ΣΠΗΛΙΑ ΕΚΕΙ ΕΜΕΙΝΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΦΙΛΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΠΙΤΙ, ΓΥΜΝΟΣ ΠΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΕΛΥΦΟΣ.
    ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΘΟΤΑΝΕ ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ.ΕΒΓΑΙΝΕ ΜΟΝΟ ΒΡΑΔΥ ΝΑ ΑΡΠΑΞΕΙ ΚΑΝΑ ΦΥΛΛΑΡΑΚΙ ΝΑ ΦΑΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ.
    ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΟΜΩΣ ΕΚΕΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ ΠΟΥ ΕΜΕΝΕ Ο ΣΑΛΙΓΚΑΡΑΚΙΣ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΦΑΣΑΡΙΑ,ΠΑΙΔΙΚΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΦΩΝΕΣ ΣΚΙΖΑΝΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΦΩΝΗ ΦΩΝΑΖΕ -ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ ΣΑΣ ΤΩΡΑ ΘΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ.ΗΤΑΝΕ ΟΙ ΣΑΛΙΓΚΑΡΟΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥΣ.
    ΚΡΥΟΣ ΙΔΡΩΤΑΣ ΕΛΟΥΣΕ ΤΟΝ ΑΚΗ,ΑΝ ΤΟΝ ΕΒΛΕΠΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΤΡΟΜΑΖΑΝ ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟΝ ΔΟΥΝΕ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΣΑ ΠΙΟ ΒΑΘΙΑ ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΣΟ ΠΟΥ ΔΕ ΕΙΧΕ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ ΝΑ ΠΑΕΙ, ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΤΟΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΑΚΟΥΓΩΝΤΑΝ ΔΥΝΑΤΑ ΠΛΗΣΙΑΖΑΝ ΕΒΛΕΠΕ ΤΟ ΦΩΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΑΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΑΚΟΥΣΕ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ,ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΦΩΝΑΖΑΝ Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΦΩΝΑΖΕ..
    ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΑΧΝΗ ΕΠΙΤΕΘΗΚΕ ΣΤΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΑ. Η ΜΑΥΡΗ ΑΡΑΧΝΗ ΕΡΙΧΝΕ ΙΣΤΟ ΠΑΝΩ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΙΝΗΣΗ Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΥΛΙΓΟΤΑΝΕ ΠΙΟ ΠΟΛΥ.
    Ο ΑΚΗΣ ΕΤΡΕΞΕ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΞΕΤΙΛΥΓΕΙ ΤΟΝ ΙΣΤΟ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΙΣ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΗΣ ,ΗΤΑΝΕ Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΝΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΔΕΙ.
    -ΓΡΗΓΟΡΑ - ΦΩΝΑΞΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ -ΓΡΗΓΟΡΑ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΕΞΩ.
    ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΕΤΡΕΞΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΣΠΗΛΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΕΝΙΩΣΑΝ ΑΣΦΑΛΕΙΣ Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟ ΚΟΙΤΑΞΕ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΣΤΟ ΜΑΓΟΥΛΟ.
    -ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΗΡΩΑ ΜΟΥ -ΤΟΥ ΕΙΠΕ
    Ο ΑΚΗΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ ΚΑΙ ΚΡΥΦΤΗΚΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΦΥΛΛΟ ΝΤΡΟΠΑΛΑ
    -ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΜΕ ΦΟΒΑΣΑΙ;- ΡΩΤΗΣΕ
    -ΟΧΙ, ΑΠΑΝΤΗΣΕ Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΣΕ ΦΟΒΗΘΩ, ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ-
    Ο ΑΚΗΣ ΣΑΣΤΙΣΕ -ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ ΕΙΠΕΣ; ΝΑΙ, ΗΜΟΥΝΑ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ ΚΑΠΟΤΕ - ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΗΓΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ.
    ΤΟΤΕ Η ΜΙΚΡΗ ΣΑΛΙΓΚΑΡΟΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΝ ΕΠΙΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΗΓΕ ΣΤΟ ΚΟΝΤΙΝΟ ΡΥΑΚΙ - ΚΟΙΤΑΞΕ -ΤΟΥ ΕΙΠΕ.
    ΚΟΙΤΑΞΕ Ο ΑΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΝΑ ΔΕΙ ΕΝΑ ΚΕΛΥΦΟΣ ΕΙΧΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ. ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΟΜΟΡΦΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΝ ΤΟ ΑΛΛΟ ΑΛΛΑ ΗΤΑΝΕ ΚΕΛΥΦΟΣ.
    ΗΤΑΝΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ ΜΕ ΚΕΛΥΦΟΣ.
    ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ ΤΗ ΜΙΚΡΗ ΣΑΛΙΓΚΑΡΟΔΑΣΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΗΤΑΝΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΣΕ Ο ΘΕΟΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΧΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΛΙΓΑ.

    ΤΕΛΟΣ


    ΠΗΓΗ
    ΑΚΗΣ Ο ΣΑΛΙΓΚΑΡΑΚΗΣ της ΑΝΘΙΠΠΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ.

     

    Δεμένη - Νατάσσα Μποφίλιου

    Δεμένη - Νατάσσα Μποφίλιου
    Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
    Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
    CD: Οι Μέρες του Φωτός
    Κυκλοφορεί από 4 Ιουνίου 2012 από την Sony Music

    Στίχοι
    Μεγάλωνα στην τσέπη του πατέρα μου
    δεμένη μ' αλυσίδα στα κλειδιά του
    με τ' όνομα, τ' αμάξι και τα σπίτια του
    και μ' όλα τα μεγάλα όνειρα του

    Μεγάλωνα στης μάνας μου τα δάκρυα
    σαν σκάλισμα σε βέρα από πλατίνα
    που έβγαζε και άφηνε στην άκρια
    καθώς έπλενε πιάτα στην κουζίνα.

    Τι με ρωτάς,
    τι να σου λέω, εδώ τα βλέπεις
    θες με κρατάς
    κι αν δε σου κάνω με επιστρέφεις

    Δεν έχω μάθει δυστυχώς να μην ανήκω
    μια στο βοσκό, μια στο μαντρί και μια στο λύκο

    Μεγάλωνα γι' αυτούς περιμένανε
    και ύστερα για χάρη κάποιου ψεύτη
    και μέρα με τη μέρα αντί για μένανε
    τη μάνα μου αντικρίζω στον καθρέφτη

    Τι με ρωτάς,
    τι να σου λέω, εδώ τα βλέπεις
    θες με κρατάς
    κι αν δε σου κάνω με επιστρέφεις

    Δεν έχω μάθει δυστυχώς να μην ανήκω
    μια στο βοσκό, μια στο μαντρί και μια στο λύκο

     

    Τα τυροπιτάκια της τεμπέλας

    Πανεύκολη συνταγή για τυροπιτάκια, που δέχεται πολλές παραλλαγές και πετυχαίνει πάντα




    Τι χρειαζόμαστε:

    Ζύμη:
    • 1 κουταλιά της σούπας ζάχαρη
    • 1/2 κουταλιά της σούπας αλάτι
    • 1 ποτήρι γάλα χλιαρό
    • 1 μαγιά ξηρή
    • 1 αυγό
    • 500γρ αλεύρι (όσο πάρει)
    Γέμιση:
    • 400γρ φέτα
    • 2 κουταλιές της σούπας γιαούρτι
    • λίγο πιπέρι
    • λίγη ρίγανη


    Διαβάστε περισότερο: Τα τυροπιτάκια της τεμπέλας http://www.sintagespareas.gr/sintages/ta-tiropitakia-tis-tempelas.html#ixzz2M3WMmsQn

    Φτιάξε κουβέρτα fleece για χουχούλιασμα

    Ένα από τα πιο ωραία πράγματα του χειμώνα είναι το χουχούλιασμα στον καναπέ με τα αγαπημένα σου πρόσωπα ή και μόνος με την αγαπημένη σου ταινία. Και το σωστό χουχούλιασμα θέλει και την κατάλληλη κουβέρτα. Εμείς βρήκαμε στο
    anket-tutorial.html" target="_blank">See Kate Sew τις οδηγίες για να φτιάξεις τη δικιά σου fleece κουβερτούλα, στο σχέδιο που ταιριάζει με τον δικό σου χώρο και να της βάλεις και ωραίο ρέλι γύρω γύρω. Και εάν εσύ έχεις ήδη κουβέρτα, τότε κάνε την δώρο! Για μάθε πως θα την φτιάξεις!
    Τα υλικά που θα χρειαστείς για την κουβέρτα από fleece είναι:
    - Ύφασμα fleece σε διάσταση που θέλεις να έχει η κουβέρτα σου
    - Ψαλίδι για ύφασμα
    - Ρέλι (αγοραστό ή μπορείς να το φτιάξεις μόνος σου)
    - Ποδαράκι για ρέλι για τη ραπτομηχανή
    - Τα ραφτικά σου (καρφίτσες, κλωστή κτλ)
    - Χάρακες
    - Πιάτο (για να κάνεις γυριστές τις άκρες)
    - Ραπτομηχανή
    Ας τα πάρουμε από την αρχή. Το πιο βασικό σε αυτό το project είναι το ρέλι. Για να μάθεις ή να θυμηθείς πως να φτιάχνεις ρέλι μόνος σου με αυτοσχέδιο μηχανισμό τότε ρίξε μια ματιά σε αυτό το άρθρο που είχαμε ανεβάσει παλαιότερα.
    Χάρτινο εργαλείο για τη δημιουργία ρελιού

    Και για να δεις τον δικό μας τρόπο για να το ράψεις χωρίς το ποδαράκι της ραπτομηχανής που δείχνει στο άρθρο του See Kate Sew, ρίξε μια ματιά στο άρθρο μας "Πώς να ράψεις ρέλι"
    Να υπενθυμίσουμε οτι ρέλι μπορείς να αγοράσεις σε διάφορα χρώματα και έτοιμο ή μπορείς να το φτιάξεις και με το χέρι στο σίδερο ή εάν το χρησιμοποιείς συχνά να πάρεις μια ρελιάστρα.
    Όπως και να έχει για να γυρίσουμε στην κουβερτούλα, μόλις ετοιμάσεις το ρέλι σου μπορείς να κόψεις την κουβέρτα σου από το ύφασμα στη διάσταση που θέλεις και να κάνεις και τις γωνίες (εάν όχι και τις 4, τις 2) στρογγυλεμένες.
    Βάζεις το ρέλι σου με καρφίτσες ή εάν έχεις ποδαράκι χωρίς και ράβεις γύρω γύρω. Εάν έχεις το ποδαράκι, αλλά δεν ξέρεις να το χρησιμοποιήσεις ρίξε μια ματιά στις οδηγίες της Kate εδώ!
    Έτοιμη η κουβερτούλα!
    Χρησιμοποίησέ την απόψε κιόλας, ή φτιάξε τη για φίλους που μόλις μετακόμισαν, για μωρά φίλων, για γιαγιάδες και παππούδες που θα την εκτιμήσουν κτλ κτλ...
    Καλή επιτυχία!

    πηγη http://www.ftiaxto.gr/projects/βήμα-βήμα/κουβέρτα-fleece-για-χουχούλιασμα

    Σπιτική Μερέντα και θα με θυμηθείτε!!

    Νομίζω ότι αν τη δοκιμάσετε θα τη φτιάχνετε συνέχεια!
     

    Τι χρειαζόμαστε:

    • 1 κουτί ζαχαρούχο γάλα
    • 100γρ κουβερτούρα
    • 150γρ βιτάμ
    • 2 κουτ σούπας άχνη (κοσκινισμένη)
    • 4 κουτ σούπας κακάο (κοσκινισμένο)
    • 1 κούπα τριμμένο φουντούκι



    Πως το κάνουμε:

    1. Λιώνουμε την κουβερτούρα με το βούτηρο σε μπεν μαρί.
    2. Ανακατέβουμε το ζαχαρούχο με την άχνη και το κακάο και την λιωμένη σοκολάτα...
    3. Τέλος βάζουμε τα τριμμένα φουντούκια και το αδειάζουμε σε μπωλ.
    4. Μόλις κρυώσει το βάζουμε στην συντήρηση του ψυγείου και μόλις πήξει είναι έτοιμο.


    Διαβάστε περισότερο: Μερέντα http://www.sintagespareas.gr/sintages/merenta.html#ixzz2IS9rMAOP

    Η ΚΟΥΤΑΛΟΥ Κυπριακό Παραμύθι

    Μια φορά κι ένα καιρό σ’ ένα απόμακρο μέρος της γης ήταν ένας βασιλιάς κι είχε τρεις γιούς όλοι λεβέντες και παλληκάρια και που κανένας δεν μπορούσε να τους παραβγεί στην αντρειά.
    Με την ανδρειά τους που ήταν ξακουστή στα πέρατα του κόσμου, κανένας εχθρός δεν τολμούσε να απειλήσει το δικό τους βασίλειο, έτσι πάντα εκεί ήταν ειρήνη κι ο κόσμος ζούσε ευχαριστημένος και χαρούμενος.
    Ο βασιλιάς τους καμάρωνε αλλά καθώς γερνούσε κάθε χρόνο όλο και πιο πολύ έπρεπε να διαλέξει σε ποιόν από τους τρείς γιούς του θα έδινε τον θρόνο και να γινόταν ο καινούργιος βασιλιάς. Για να γίνει όμως αυτό έπρεπε πρώτα να βρει ο καθένας την γυναίκα που θα παντρευόταν. Κι όποιος από τους τρείς έβρισκε την καλύτερη αυτός θα γινόταν κι ο βασιλιάς. Έτσι τους είπε να βγουν κι οι τρείς στην ταράτσα του παλατιού. Να σημαδέψουν και να ρίξουν ο καθένας με το τόξο του ένα βέλος. Κι όπου έπεφτε το βέλος αυτό, σήμαινε ότι εκεί θα έβρισκαν και την γυναίκα που θα παντρεύονταν. Βγήκαν λοιπόν όλοι στην ταράτσα, ο βασιλιάς με την βασίλισσα, ο Βεζύρης με την Βεζύραινα κι όλοι οι ακόλουθοι του παλατιού για να παρακολουθήσουν που θα έπεφτε το κάθε βέλος που θα ρίχναν τα βασιλόπουλα.
    Έπαιξαν λοιπόν οι σάλπιγγες του παλατιού και πρώτα έριξε ο μαγαλύτερος. Το βέλος διάγραψε μια μεγάλη ώσπου έφθανε το μάτι σου τροχιά,κι έπεσε ακριβώς στην αυλή του Βεζύρη. Το βασιλόπουλο καταχάρηκε γιατί η Βεζυροπούλα ήταν όμορφη και του άρεσε.
    Σημάδεψε έπειτα το δεύτερο βασιλόπουλο από την αντίθετη μεριά. Το βέλος έκανε ένα μεγάααλο κύκλο κι έπεσε στην αυλή του δήμαρχου. Το βασιλόπουλο πέταξε από την χαρά του γιατί εκεί βρισκόταν η δημαρχοπούλα που του άρεσε πολύ και στον περασμένο χορό της πρωτοχρονιάς είχε χορέψει μαζί της.
    Έφτασε τέλος κι η σειρά του τρίτου βασιλόπουλου. Σήκωσε το βέλος σημάδεψε και... έπειτα από τον κύκλο που έκανε το βέλος στον ουρανό, χαμήλωσε κι έπεσε.... στην κοπριά.
    «Μα δεν γίνεται; Σίγουρα δεν σημάδεψε καλά.» Άρχισαν να ψιθυρίζουν οι παλατιανοί. «Να ρίξει ξανά.» Σημαδεύει και πάλι το βασιλόπουλο αλλά και πάλι το βέλος έπεσε στο ίδιο σημείο. «Λάθος σημάδεψε!» μουρμούρισαν και πάλι οι παλατιανοί . «Να ξανασημαδέψει!» Όσες φορές όμως και να έριξε ο βασιλόπουλο τα βέλη συνέχισαν να πέφτουν στην κοπριά. Φαίνεται η τύχη σου βρίσκεται στα σκουπίδια γιέ μου είπε τέλος ο Βασιλιάς. Πήγαινε να την βρεις και σε ένα μήνα ακριβώς πρέπει να είστε εδώ και οι τρείς για να δούμε ποιός θα γίνει βασιλιάς.
    Έτσι το βασιλόπουλο πήγε εκεί κι άρχισε να σκάφτει για να βρει την τύχη του επάνω στην κοπριά. Έσκαψε - έσκαψε και σαν βράδιασε κι είχε τελειώσει σχεδόν όλο το μέρος αναστέναξε κουρασμένος. «Μπα δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από σκουπίδια» σκέφτηκε, όταν η αξίνα του κτύπησε σε μια τετράγωνη πλάκα. Περίεργος έπεσε στα γόνατα και με τα χέρια την καθάρισε από τα χώματα. Στην μέση της πλάκας ήταν ένας σιδερένιος χαλκάς. Τον τράβηξε με δύναμη και σαν άνοιξε η πλάκα είδε μια σκάλα που φωτιζόταν με κεριά στερεωμένα στους τοίχους. Άρχισε να κατεβαίνει να κατεβαίνει μετρώντας τα σκαλοπάτια μέχρι που έφτασε στο 99. Εκεί βρισκόταν μια πόρτα που στο πάνω μέρος της έγραφε με χρυσά γράμματα.
    -«Καλώς ήλθες αφεντικό. Σπρώξε την πόρτα και μπες.» Το βασιλόπουλο την άγγιξε κι η πόρτα άνοιξε. Εκεί αντίκρισε ένα σαλόνι με ολόχρυσες καρέκλες, όμορφα κάδρα στόλιζαν τους τοίχους κι απέναντι βρισκόταν το τζάκι όπου έτριζαν τα ξύλα και μια ολοκόκκινη φωτιά που έκαιγε. Κοίταξε ένα γύρω και τότε τι να δει. Στην γωνιά σ' ένα μικροσκοπικό σκαμνάκι καθόταν ένα πεντάμορφο κορίτσι κι όταν σηκώθηκε είδε ότι δεν ήταν πιο ψηλή από την κουτάλα της σούπας.
    -Ποιά είσαι σύ κοριτσάκι; ρώτησε το βασιλόπουλο που αν και τοσοδούλα είχε τα πιο όμορφα μάτια που είχε δει ποτέ.
    -Είμαι η Κουταλού, απάντησε με μια γλυκιά φωνή. Το ‘ξερα ότι θάρθεις και σε περίμενα. -Μα πώς το ήξερες; ρώτησε το βασιλόπουλο με περιέργεια.
    -Η μοίρα το είπε ότι όταν γίνω 18 χρονών θα έρτει να με βρει εκείνος που θα με παντρευτεί. Και σήμερα είμαι 18.
    -Μα είσαι τόσο δα μικροκαμωμένη Κουταλού πως να παντρευτούμε; είπε συλλογισμένος. Είσαι όμως πολύ όμορφη και αφού το είπε η μοίρα θα παντρευτούμε. Νομίζω σε αγαπώ και για σένα, δεν πειράζει κι αν χάσω τον θρόνο. Πρέπει μόνο να σε πάρω στο παλάτι μου για να σε δει ο πατέρας μου. είπε το βασιλόπουλο. Αλλιώς όλοι θα λένε ότι δεν φέρθηκε δίκαια αν δώσει τον θρόνο σ' ένα από τα αδέλφια μου χωρίς να δούνε εσένα. Αν και αποκλείεται να σε διαλέξουν κουταλίτσα μου έτσι μια σταλίτσα που είσαι.
    Πέρασε λοιπόν τις μέρες του εκεί το βασιλόπουλο μαζί με την Κουταλού μέχρι τις τελευταίες ημέρες του μήνα. Τότε η Κουταλού διάταξε και του σελώσαν ένα κάτασπρο άλογο με πλουμίδια στα χαλινάρια και για τον αυτό της σέλωσε τον πετεινό. Πήγαινε μπροστά το άλογο κι ακολουθούσε τρέχοντας ο πετεινός μέχρι που έφθασαν σ' ένα ποτάμι. Εκεί δυο γυναίκες έπλεναν τα ρούχα στην άκρη του ποταμιού ενώ δίπλα καθόταν ένα αγόρι γύρω στα δέκα του χρόνια που είχε μια τόοσο μεγάλη κοιλιά σαν αγγαστρωμένο. Το βασιλόπουλο της είπε τότε να την σηκώσει για να περάσουν αλλά η Κουταλού είπε «όχι θα περάσω με τον πετεινό». Ελα όμως που ο πετεινός φοβότανε το νερό. Το άλογο χωρίς δυσκολία πέρασε το ποτάμι ο πετεινός όμως ! - Πουρι πουρ πήγαινε! τον έσπρωχνε η Κουταλού αλλά ο πετεινός αρνιόταν.
    - Κικιρικού είναι βαθιά τα νερά του ποταμιού κικιρικούυυ. Πουρι πουρ λοιπόν η Κουταλού, κικιρικού ο πετεινός κι ήταν τόσο αστείο που ο μικρός αγκαστρωμένος στην άκρη του ποταμιού άρχισε να γελά και να γελά και να γελά. Δεν μπορούσε να σταματήσει και στο τέλος ένα μπάμ ακούστηκε κι έσκασε στην μέση η μεγάλη κοιλιά του σαν μπαλόνι. Σαν έσκασε άρχισε να μικραίνει να μικραίνει που σε λίγο είχε γίνει μια κανονική σαν όλους τους ανθρώπους κοιλιά. Οι γυναίκες που πλέναν τα ρούχα τον κοιτούσαν και δεν το πίστευαν. Τραβώντας λοιπόν πάνω τα φουστάνια τους για να μην βραχούν σήκωσαν στα χέρια η μια την Κουταλού κι η άλλη τον πετεινό και τους καταφιλούσαν. -Να είσαι καλά κόρη μου. Έγινες αιτία να μικράνει η κοιλιά του παιδιού, έτσι τώρα θα χορταίνει με λίγο φαγητό. Τι καλό θα ήθελες εσύ από μας; Ρώτησε η μια κι η Κουταλού είπε αναστενάζοντας. -Θα ήθελα να γινόμουν κι εγώ ψηλή σαν και το βασιλόπουλό μου, για να μην χάσει τον θρόνο του εξαιτίας μου. - Θα γίνει κόρη μου. Και λέγοντας μερικά ξόρκια πάνω από το κεφάλι της, η Κουταλού άρχισε να ψηλώνει να ψηλώνει που σε λίγο ήταν μια βεργολυγερή και πεντάμορφη κοπέλα σαν τα κρύα τα νερά.. Και τότε μίλησε η άλλη γυναίκα και συμβούλεψε την Κουταλού.
    -Όταν θα πάτε κόρη μου στο παλάτι θα έχουν μαγειρεμένο κρέας με πατάτες για μεσημεριανό. Τότε εσύ θα πάρεις το κόκκαλο και θα το ρίξεις στα γένια του βασιλιά. Αντί να τον κτυπήσει το κόκκαλο θα μεταμορφωθεί σε μια ωραία ανθοδέσμη με τριαντάφυλλα που θα μοσχομυρίσουν ολόκληρο το παλάτι. Το βράδυ θα έχουν μαγειρεμένους ντολμάδες με κληματόφυλλα. Εσύ τότε θα πάρεις ένα ντολμαδάκι και θα το ρίξεις και πάλι στα γένια του Βασιλιά. Τότε θα γίνει ένα καντρί γιομάτο με ανθόνερο και θα μοσχομυρίσει ολόκληρο το παλάτι. «Τώρα να πάτε στο καλό είπαν οι γυναίκες.»
    Η Κουταλού που πια δεν μπορούσε να την σηκώσει ο πετεινός κάθισε πισωκάπουλα στο άσπρο άλογο και το βασιλόπουλο δεν χόρταινε να την κοιτάζει. Όσο για τον πετεινό τον έδωσαν δώρο στις γυναίκες. Σε λίγες ώρες έφθασαν στο παλάτι όπου τα άλλα δυο βασιλόπουλα ήταν κιόλας εκεί με τις αρραβωνιαστικές τους και τους παλατιανούς. Μόλις είδαν την πεντάμορφη Κουταλού που έλαμπε, οι άλλες δύο σκάσανε από την ζήλεια τους. Έτσι αποφάσισαν ότι θα έκαναν ότι έκανε κι εκείνη για να μην την προτιμήσει ο βασιλιάς και τους πάρει τον θρόνο. Κάθισαν λοιπόν στο τραπέζι κι η Κουταλού πήρε το μεγάλο κόκκαλο από το μπούτι με τρόπο, αλλά την είδε η άλλη. Έτσι πήρε και κείνη μια μπριτζόλα με κόκκαλο.
    Σαν απόφαγαν λοιπόν κι ο Βασιλιάς άρχισε τις ερωτήσεις για να δει την εξυπνάδα των νυφών του.. άρχισε λοιπόν να ρωτάει την πρώτη γιατί παντρεύεται τον γιό του.
    -Για να γίνω βασίλισσα και όλοι να με υπακούνε, απάντησε, σας της άρεσαν τα μεγαλεία . -Εσύ γιατί θέλεις να παντρευτείς τον γιό μου; ρώτησε την δεύτερη.
    -Γιατί θα έχω τα πιο ωραία ρούχα κι όταν δεν τα θέλω πια θα τα δίνω στους φτωχούς απάντησε.
    -Κι εσύ κόρη μου γιατί παντρεύεσαι τον γιό μου, ρώτησε τώρα και την Κουταλού.
    - Γιατί τον αγαπώ και δεν θα ήθελα να γίνω αιτία να χάσει τον θρόνο. Όσο για ρούχα και βασίλισσα έχω το δικό μου βασίλειο απάντησε συνετά και πέταξε το κόκκαλο στα γένια του βασιλιά που ίσα του τα χάιδεψε και η ωραία ανθοδέσμη με τα τριαντάφυλλα έπεσε μπροστά του και τον μέθυσαν με την μυρωδιά τους..
    Τότε ρίχνει κι η άλλη την μπριτζόλα με δύναμη που τον πήρε στο μάγουλο κάνοντας τον να μορφάσει από τον πόνο και να γίνει έξω φρενών μαζί της. Το βράδυ κάθισαν και πάλι στο στρωμένο τραπέζι όπου τα ντολμαδάκια και τ'άλλα φαγητά μοσχομύριζαν.
    Ο βασιλιάς άρχισε πάλι τις ερωτήσεις κι η Κουταλού πήρε και πάλι άριστα με τις απαντήσεις της. Στο τέλος του πετάει το ντολμαδάκι στα γένια του και το καντρί με το ανθόνερο μοσχομύρισε ολόκληρο το παλάτι. Πετάει κι η άλλη τώρα το ντολμαδάκι και γέμισαν τα γένια και ο χιτώνας του βασιλιά από ρύζια ανακατεμένα με κιμά. Κι ήταν κι από καθαρό μετάξι και πως να τον καθαρίσουν. Ο βασιλιάς θυμωμένος με την άλλη του νύφη έβαλε την κορώνα της βασίλισσας στο κεφάλι της Κουταλούς αφού άξιζε να γίνει βασίλισσα και τον θρόνο του στο μικρότερο βασιλόπουλο. Και ζήσαν κείνοι καλά κι εμείς καλύτερα.

    Μαρούλλα Πανάγου Περιστερώνας Πάφου – Κύπρος στο eBooks4Greeks.gr

    Tα κουτάλια μου στο θέατρο Βαφείο

     
     
    200 κουτάλια σκουλαρίκια μου υπάρχουν στη σκηνή του θεάτρου "Βαφείο" για για τις ανάγκες της παράστασης be-bee 
     Ευχαριστώ πολύ που  επέλεξαν τα δικά μου έργα και για το χώρο που μου παραχώρησαν να εκθέτω κοσμήματα μου στο φουαγέ του θεάτρου...

    Be.Bee...λίγα λόγια για τη παράσταση



    Η νεαρή Bea ονειρεύεται μια ζωή που ποτέ δεν θα έχει, σε ένα βαθιά συναισθηματικό έργο που διερευνά τα όρια της ελπίδας και της συμπόνιας
    H Μπέατρις Τζέιμς είναι ένα ζωντανό, αινιγματικό, χαρισματικό κορίτσι. Έχει δύο πλευρές. Ζει δύο ζωές. Η μία είναι η «αντικειμενική» ζωή που βλέπουν οι άνθρωποι γύρω της και κυρίως η μητέρα της. Είναι η ζωή που φαίνεται πως ζούμε και για την οποία κρινόμαστε.
     
    Η ζωντάνια, η ευθύνη, η συμπόνια και κυρίως η ζωή, όπως είναι και η ζωή, όπως την ονειρεύεται ο καθένας, είναι η αφορμή, η αφετηρία και η έμπνευση του Ιρλανδού συγγραφέα, για τη δημιουργία της «Be.Bee», μιας συγκινητικής και σύγχρονης κατάθεσης ψυχής, που παρουσιάζεται από τη Δευτέρα 7 Ιανουαρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στο θέατρο Βαφείο, στον Βοτανικό.
    Η Πέπη Οικονομοπούλου, η Ναταλία Στυλιανού και ο Φώτης Σπύρος, επί σκηνής ερμηνεύουν ένα έργο, όπου «Η ζωή έχει το προβάδισμα και ο θάνατος έχει ένα πολύ ισχυρό υποστηρικτικό χαρακτήρα», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η σκηνοθέτις του έργου, Φαίη Τζανετοπούλου.
    Η υπόθεση κινείται γύρω από την ιστορία της Μπέατρις Τζέιμς, ενός ζωντανού, αινιγματικού, αλλά και χαρισματικού κοριτσιού, που έχει δύο πλευρές και ζει δύο ζωές.
    Η μία είναι η «αντικειμενική» ζωή, που βλέπουν οι άνθρωποι γύρω της και κυρίως η μητέρα της. Είναι η ζωή, που φαίνεται πως ζούμε και για την οποία κρινόμαστε.

    Η άλλη, είναι η εσωτερική ζωή της Μπέατρις, στο επίπεδο της φαντασίας, της καρδιάς και της σκέψης. Η δεύτερη ζωή είναι ανατρεπτική, απολαυστική και πλήρως αντισυμβατική. Όπως η ηρωίδα Μπέατρις, έτσι ακριβώς και το έργο του Ιρλανδού Mick Gordon στο σύνολό του, έχει δύο πόλους. Έναν απόλυτα κωμικό, εξωστρεφή, σπιρτόζικο πόλο με πρωταγωνιστές την Μπέατρις και τον όχι-γκέι-Ρέι. Κι έναν πόλο περισσότερο ρεαλιστικό και συναισθηματικό, με πρωταγωνίστρια τη μητέρα της Μπέατρις, την αυστηρή κα. Τζέιμς.
    Η «Be.Bee» τελικά είναι μία παράσταση, όπου όλοι, ηθοποιοί και θεατές, καλούνται να επανεκτιμήσουν τα όρια της δικής τους συμπόνιας, τα όρια της δικής τους κατανόησης.

    Αγγελίτα Τσούγκου, Νάνσυ Μητσάλη, παίζουν: Πέπη Οικονομοπούλου (Κυρία Τζέιμς), Ναταλία Στυλιανού (Μπη), Φώτης Σπύρος (Ρέι), σκηνικά: Σοφία Ζούμπερη, κοστούμια: Ηλιοστάλαχτη Βαβούλη, φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη, μουσική: Γιάννης Ψειμάδας.
    Πληροφορίες: Θέατρο Βαφείο, Αγ.Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Βοτανικός, ημέρες παραστάσεων: από Δεύτερα 7 Ιανουαρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, ώρα έναρξης: 21.00, διάρκεια παράστασης: 1 ώρα και 45 λεπτά, τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος: 10 ευρώ, προπώληση: στα ταμεία του θεάτρου, τηλ. 210 3425637.







    Ιστορικό Θεάτρου. Βαφείο- Λάκης Καραλής





    ΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ 1885
    ΜΑΞ-ΣΙΚ
    ΣΤΕΓΝΟΚΑΘΑΡΙΣΤΗΡΙΑ-ΒΑΦΕΙΑ
    ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 117-ΑΘΗΝΑΙ
    ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΑΙ
    *ΣΤΕΓΝΟ ΚΑΘΑΡΙΣΜΑ
    *ΠΛΥΣΤΙΚΑ
    *ΡΑΠΤΙΚΑ
    *ΓΑΛΛΙΚΟ ΜΑΝΤΑΡΙΣΜΑ
    *ΑΔΙΑΒΡΟΧΟΠΟΙΗΣΙΣ
    *ΚΑΘΑΡΙΣΜΑ ΧΑΛΙΩΝ
    *ΒΑΨΙΜΑΤΑ
    *ΠΡΟΣ ΦΥΛΑΞΙΝ &ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ
    Ένας χώρος, μια ιστορία…
    Στην προσπάθειά μας να συλλέξουμε πληροφορίες σχετικά με την ιστορία του πολύ ενδιαφέροντος χώρου, σε τμήμα του οποίου στεγάζεται το σημερινό Θέατρο «Βαφείο- Λάκης Καραλής», είχαμε την ευτυχία να συναντήσουμε και να συνομιλήσουμε με τον 5ης γενιάς απόγονο του ιδρυτή, κύριο Παύλο Σικ, οποίος είχε την ευγένεια να μας παραχωρήσει συνέντευξη με τις αναμνήσεις του από το χώρο-πρώην εργοστάσιο «Βαφείο ΜΑΞ-ΣΙΚ». Αποσπάσματα της συνέντευξης παρατίθενται αυτούσια.
    Το εργοστάσιο αυτό χτίστηκε γύρω στο 1878, ίσως και νωρίτερα, από τον Μάξιμο φον Σικ, αυστριακής καταγωγής. Ο Μάξιμος Σικ πήγε στη Λυών της Γαλλίας και σπούδασε χημικός. Εκεί γνωρίστηκε με την αυλή των απογόνων του Ναπολέοντα Μποναπάρτ.
    Εκείνοι προσφέρθηκαν να τον βοηθήσουν, να φτιάξει ένα εργοστάσιο στην Ελλάδα, αρχικώς λευκαντήριο.
    Έστελναν λοιπόν, με το υπερπολυτελές τρένο της εποχής, το Σαν Μπλαν, τα λευκά υφάσματα της αυλής, εδώ στο Βοτανικό, στην οδό Κωνσταντινουπόλεως 117, λευκαίνονταν και στη συνέχεια τα επέστρεφαν πίσω.
    Η θέση που χτίστηκε το εργοστάσιο, δίπλα ακριβώς στις γραμμές του τρένου, επελέγη γι’ αυτόν το λόγο. Να μεταφέρονται και να ξεφορτώνονται εμπορεύματα και κάρβουνο. Σημαντικό ρόλο έπαιξε επίσης το γεγονός ότι βρέθηκε εδώ νερό, γιατί περνούσαν από κάτω παραπόταμοι.
    Το ελληνικό κράτος (Παλάτι) και συγκεκριμένα ο πρίγκιπας Πέτρος, δούκας του Κέντ και σύζυγος της Μαρί Μποναπάρτ, ανιψιάς του Μεγάλου Ναπολέοντα, παραχώρησε δωρεάν το 80% του οικοπέδου στον Μάξιμο Σικ, προκειμένου να χτιστεί ένα τέτοιο εργοστάσιο, γιατί δεν υπήρχε λευκαντήριο στην Ελλάδα.
    Ο Μάξιμος Σικ παντρεύτηκε τη Μαρί Προσέ, γαλλικής καταγωγής, ευνοούμενη της αυλής της Γαλλίας και φίλη της Μαρί Μποναπάρτ και απέκτησαν τέσσερα αγόρια, τον Ιωσήφ (Ζοζέφ), τον Νίκο, τον Παύλο και τον Κάρολο.
    Μετά το θάνατο του ιδρυτή, την επιχείρηση, η οποία είχε ήδη μετατραπεί και σε Βαφείο-Φινιριστήριο, την διαδέχτηκαν τα δύο αδέρφια, ο Παύλος και ο Ιωσήφ (Ζοζέφ).
    Έξω από το εργοστάσιο, στην οδό Κωνσταντινουπόλεως, υπήρχε ένας πελώριος βράχος, όπου αναγραφόταν το έτος ιδρύσεως και κατασκευής, ο οποίος εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Απορώ πως κατόρθωσαν να τον μεταφέρουν.
    Οι βαφές που γίνονταν εδώ θεωρούνταν οι
    καλύτερες στην Ελλάδα, ίσως και στην Ευρώπη.
    Την εποχή εκείνη τα ελληνικά ανάκτορα, ακόμα και ο Μεταξάς, έφερναν τα ρούχα τους και τα έβαφαν .
    Αργότερα έγινε ταπητοκαθαριστήριο και βαφείο–καθαριστήριο.
    Δυστυχώς όμως, διέρρηξαν το εργοστάσιο. Έκλεψαν πάνω από 2.000 χαλιά και επειδή δεν ήταν ασφαλισμένα κλονίστηκε η επιχείρηση, διότι αποζημιώθηκαν όλοι οι πελάτες.
    Στη συνέχεια ο Μάξιμος Σικ ο δεύτερος, γιος του Παύλου, το μετέτρεψε σε φινιριστήριο και λευκαντήριο καναβατσότριχας (καναβάτσα υφάσματα για τους ώμους στα σακάκια).
    Επεξεργαζόταν επίσης κασμίρια, ζορζέτες και πικέ.
    Ήτανε και το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής γάζας στην Ελλάδα.
    Η επιχείρηση απασχολούσε συνολικά 350 άτομα προσωπικό.
    Είχε 22 υποκαταστήματα-μαγαζιά σε όλη την Ελλάδα: Θεσσαλονίκη, Βόλο Λάρισα, Πειραιά, Καλαμιώτου- Ομόνοια, Αδριανού- Πλάκα, πλατεία Κυψέλης, πλατεία Κολιάτσου και πολλά άλλα, από όπου έφερναν τα ρούχα για στεγνό καθάρισμα ή βάψιμο στο εργοστάσιο και τα πήγαιναν αυθημερόν πίσω στα καταστήματα.
    Η ιστορία του παππού μου, του Παύλου.
    «…Ο παππούς ήταν πολύ όμορφος άντρας. Όπως κι ο πατέρας του, ο Μάξιμος. Και είχε μια κοπέλα που εργαζότανε εδώ, πολλά χρόνια, μέχρι που γέρασε και πήρε σύνταξη από εδώ.
    Αυτή έμενε πίσω, σε ένα ποτάμι που υπήρχε. Ήσαν πρόσφυγες αυτοί. Και ο παππούς μου ήξερε πως είχε μια κόρη, πάρα πολλή όμορφη, την Ειρήνη.
    Πράγματι ήτανε καλλονή αυτή η γυναίκα. Και την έβλεπε κάπου-κάπου που περνούσε από δω με τη μάνα της. Για να πάρουν οικονομική βοήθεια, που τους έδινε ο παππούς. Παρόλο που είχε βγει στη σύνταξη τη βοηθούσε κάθε τόσο.
    Αλλά ο παππούς είχε ερωτευτεί την Ειρήνη.
    Φεύγει μια μέρα, ή μάλλον, στέλνει έναν εργατοτεχνίτη από δω: «Τράβα», του λέει, «να φωνάξεις τη Μαριώ, Μαριώ θαρρώ τη λέγανε τη γιαγιά, τη μάνα της».
    Κι έρχεται η γιαγιά, η κακομοίρα, με μαγκούρα, μου τα ΄λεγε ο παππούς μου αυτά, και της λέει: «Άκουσε Μαριώ, για να τελειώνουμε», λέει, «εγώ δεν μπορώ να σου δίνω χρήματα, αισθάνομαι άσχημα. Και εν’ πάση περιπτώσει έχεις μια κόρη που είναι καιρός να παντρευτεί!» «Ναι, αφεντικό μου», έλεγε αυτή - τον αγαπούσαν οι εργάτες τον παππού, κι αυτός, δύσκολες εποχές τότε, πιο ανθρώπινα όλα.- «Αλλά, εγώ, είμαι ερωτευμένος μαζί της και να πας τώρα να της πεις, την άλλη βδομάδα θα ‘ρθω να τη ζητήσω! Πάρε και τόσα λεφτά…»
    Της έδωσε κάμποσα λεφτά να πάει να ψωνίσει, να φτιαχτεί για την περίσταση. Ό,τι χρειαζόταν. Διότι θα πήγαινε με τ’ αδέρφια του, να τη ζητήσει σε γάμο.
    Εκείνη, εκτός από όμορφη ήταν και πανέξυπνη κοπέλα με προσωπικότητα και είχε επιφυλάξεις, λόγω κοινωνικής διαφοράς και τέτοια, τότε, και τον παίδεψε τον παππού. Δεν τον ήθελε. Εκείνος επέμενε ασφυκτικά μέχρι που τον έβαλε να της υποσχεθεί πως, όταν παντρευτούνε, θα βοηθάνε τους φτωχούς με συσσίτια κι αγαθοεργίες. Έτσι κι έγινε.
    Όταν παντρεύτηκαν, της έκανε πολλά παιδιά. Τέσσερα κορίτσια και ένα αγόρι, τον πατέρα μου, τον Μάξιμο. Η γιαγιά μου ήταν γεννημένη στην Σαντορίνη, η μάνα της ήταν Μικρασιάτισα.
    Της έδινε ο παππούς μια άμαξα πολυτελείας, τότε, και την έστελνε κάθε μέρα να φέρνει βόλτα όλα τα μαγαζιά, να επιθεωρεί.
    Κι έπαιρνε η καημένη το δρόμο, με τον καβαλάρη, εκεί, της άμαξας, και πήγαινε πρώτα-πρώτα στην Αιόλου, απέναντι από την Εθνική Τράπεζα. Καθότανε η γιαγιά Ειρήνη και παρακολουθούσε. Μετά πήγαινε στην Καλαμιώτου, άλλο κατάστημα. Της έλεγε: «Τι γίνεται Ειρήνη; Δουλεύουν τα μαγαζιά;» «Δουλεύουν, δουλεύουν», του έλεγε αυτή. Αλλά τη ζήλευε φοβερά. Τη ζήλευε φοβερά την καημένη και της έκανε τη ζωή κόλαση. Αλλά ήτανε πολλή καλή γυναίκα, ευλογημένη γυναίκα. Είχε μεγάλη αδυναμία σ’ εμένα». Γιατί ένα γιο είχε και τέσσερις κόρες και καταλαβαίνετε το διάδοχο τον ήθελε. Απεβίωσε νέα, βέβαια, η καημένη, από τον καημό της, γιατί τη ζήλευε: Πού ήσουνα, τι έκανες και τέτοια.
    Συσσίτια έκαναν για πολλά χρόνια. Κυρίως στην κατοχή. Όλοι, και το προσωπικό, έτρωγαν εδώ.
    Υπήρχε μαγειρείο εδώ. Είχαμε καζάνια. Είχαμε μάγειρα. Εδώ, στο διάδρομο τον κεντρικό του εργοστασίου, ήταν ένας μάγειρας, ο οποίος ήξερε τη δουλειά καλά. Και έτρωγε εδώ όλο το προσωπικό και στέλνανε και κάτω στο ποτάμι φαΐ, στους συγγενείς που είχανε.
    Ο παππούς μου είχε πολλή καλή σχέση με τους εργάτες του. Εγώ μάλιστα κληρονόμησα και δύο εργάτες από τον παππού μου, τους οποίους τους είχα πάντα μαζί μου στη δουλειά. Και έφυγαν λίγο πριν πεθάνουν. Ήταν εντολή του παππού αυτή.
    Ο άλλος, ο Νίκος Σικ, ο αδερφός του, είχε άλογα. Έτρεχε με άλογα πρωταθλητές. Δυο φορές είχε κερδίσει το γκραν πρι με τον τέως βασιλιά, τον Κωνσταντίνο. Ο Κάρολος πήγε στην Ελβετία να σπουδάσει. Δεν είχε απογόνους. Ο Ζοζέφ είχε μόνο μία κόρη, που παντρεύτηκε τον καθηγητή και διευθυντή του νοσοκομείου Ευαγγελισμός… δε θυμάμαι όνομα...»
    Το εργοστάσιο έχει έκταση 750 τ.μ. Έχει δύο εισόδους από την οδό Κωνσταντινουπόλεως και μία από την οδό Αγίου Όρους (σημερινή είσοδος του θεάτρου «Βαφείο-Λάκης Καραλής).
    Είναι διώροφο με υπόγεια και στέρνες.
    Το ένα τμήμα είναι πέτρινο με κεραμοσκεπή εξαιρετικής κατασκευής, και το άλλο (όπου στεγάζεται σήμερα το θέατρο) είναι χτισμένο με την κλασική εργοστασιακή τεχνική με τις τζαμαρίες.
    Στην οδό Κωνσταντινουπόλεως σταματούσαν τα τρένα, τα βαγονέτα και οι άμαξες έμπαιναν από την πόρτα μέσα στον ακάλυπτο-δρόμο του εργοστασίου, όπου άφηναν πρώτες ύλες και εμπορεύματα.
    Μεταξύ των δύο εισόδων υπήρχε το φουγάρο -τεράστια καμινάδα- που επικοινωνούσε με δύο πελώρια παλιά βαπορίσια καζάνια, τα οποία λειτουργούσαν με κάρβουνο.
    Δίπλα στους φούρνους-καζάνια υπάρχει πηγάδι με πολύ νερό. Το πηγάδι αυτό είχε υφάλμυρο νερό, του οποίου η στάθμη ανέβαινε τη νύχτα.
    Πιθανότατα επικοινωνούσε με παραπόταμο του παλιού Ηριδανού ποταμού. Το νερό αυτό ήταν ιδανικό για να σταθεροποιείται το χρώμα στις βαφές, διότι περιείχε αλάτι.
    Υπάρχουν στέρνες μαρμάρινες και χτιστές-πέτρινες, αλλά και ξύλινες υποδοχές-τύπου στέρνας, για να γίνονται οι βαφές και να συλλέγονται τα νερά της βροχής.
    Υπάρχει ένα πελώριο μηχάνημα-ξύλινος κύλινδρος, η ξεσκονίστρα. Με αυτό ξεσκονίζονταν τα χαλιά πριν καθαριστούν. Αυτό τώρα βρίσκεται στο βάθος της υπόγειας αποθήκης σφηνωμένο. Και γι’ αυτό διασώθηκε, προστατευμένο από τη βροχή.
    Στο δεύτερο όροφο υπήρχαν κυρίως υφαντουργικοί ιστοί-αργαλειοί, 30 στον δεύτερο και 30 κάτω, στον πρώτο.
    Στο χώρο που βρίσκεται σήμερα το φουαγιέ του θεάτρου, επειδή είχε υγρασία συντηρούνταν τα γούνινα παλτά των γυναικών και τα χαλιά.
    «…Στα δωματιάκια του δευτέρου ορόφου δούλευαν οι εργάτριες τους αργαλειούς, αυτούς τους ελληνικής κατασκευής. Ήταν θορυβώδεις αυτοί. Ταυτόχρονα φέραμε αργαλειούς και από τη Ρωσία, είχαμε καλές σχέσεις με τους Ρώσους, υπερσύγχρονους τότε για να αυξήσουμε την παραγωγή.
    Εκεί μέσα είχαμε και έρωτες. Πολλούς έρωτες στο εργοστάσιο. Μάλιστα θυμάμαι κάποτε ένας εργάτης αυτοκτόνησε από έρωτα για τα μάτια μιας κοπέλας εργάτριας, εδώ, που δεν τον ήθελε. Έπεσε από τον δεύτερο όροφο και φούνταρε. Από έρωτα πήγε κι αυτός.
    Οι εργάτες φορούσαν σαμπώ, φτιαγμένα από ξύλο και σαμπρέλα, για να μην καίγονται τα πόδια τους από τα καυτά νερά του βαφείου. Είχαμε φτιάξει πάρα πολλά σαμπώ τότε. Είχα μάθει κι εγώ τον τρόπο.
    Οι στέρνες, που υπάρχουν ακόμα στο εργοστάσιο, ήταν λευκαντήρια. Γύρναγαν οι ανέμες και κάναμε πλύσιμο στα λευκά υφάσματα. Πρώτες ύλες παίρναμε από την ΧΡΩΠΕΙ του Σοφιανόπουλου. Είδα ότι έχουν σωθεί ακόμα βαρελάκια με χρώματα από τότε. Αυτή ήταν μια μεγάλη βιομηχανία χρωμάτων και φαρμάκων στην Πειραιώς.
    Παίρναμε από κει χρώματα και λευκαντικές ουσίες για να κάνουμε τις λευκάνσεις στα υφάσματα. Είχαμε λοιπόν αυτές τις γούρνες με τις ανέμες και φέρναμε βόλτα τα υφάσματα και δουλεύαμε μέρα-νύχτα. Η ΧΡΩΠΕΙ έκανε τα καλύτερα χρώματα στον κόσμο. Έφτιαχνε και υπεροξείδιο του υδρογόνου. Έφτιαξε το φάρμακο, το ΑΛΓΚΟΝ. Είχε 1.000 εργάτες και 100 χημικούς, που έκαναν έρευνα. Η οικογένεια Σοφιανόπουλου είχε μεγάλη εκτίμηση σε μας, γιατί είχαμε τεχνογνωσία και τους λέγαμε πώς να διορθώνουν τα χρώματα.
    Μέσα στο εργοστάσιο υπήρχε ένα δεκατιστήρι. Ένα θηρίο μηχάνημα που όταν έπαιρνε μπροστά ακουγόταν από την Ομόνοια. Τόσο θόρυβο έκανε. Είχε μεγάλη πρέσα. Πίεζε πολύ και ουσιαστικά σιδέρωνε τις καναβατσότριχες, που είχαν κόλλες απάνω. Αλλά για να πάρει αυτό μπροστά –ήτανε πολύ μεγάλο, 4 μέτρα φάρδος και ύψος γύρω στο 1 μέτρο- τύμπανο ήτανε. Καιγότανε, πυρακτωνότανε και σιδέρωνε. Πρέσαρε με μεγάλη πίεση τον ατμό μέσα και αυτό δημιουργούσε θόρυβο.
    Την καμινάδα την βλέπανε από την Ομόνοια να δουλεύει. Σε τούτη την καμινάδα εγώ εκπαιδεύτηκα πώς να την καθαρίζω. Ρίχναμε από κάτω τουφεκιά με δίκαννο. Μόλις ρίχναμε την τουφεκιά ελευθερώνονταν και πέφτανε οι σκόνες. Γιατί η τουφεκιά δημιουργεί πίεση αέρα.
    Ο παππούς μου μάθαινε και πώς να ελέγχω αν οι σωλήνες είναι γεροί. Μην εκραγούν και σκοτωθεί κανένας. Μου έδινε, λοιπόν, ένα σφυράκι και μου έλεγε, εγώ ήμουνα μικρός: «Άκου να δεις θα κάνεις ότι κάνω εγώ», και όταν δούλευε το καζάνι και μετέφερε ατμό στα μηχανήματα, δηλαδή η πίεση είχε φτάσει 10 ατμόσφαιρες περίπου, χτύπαγε τη σωλήνα νταν νταν νταν νταν! Έτσι και έκανε ντουκ, μου έλεγε «είναι σάπια αυτή, πρέπει να την κόψουμε αυτή, να την αλλάξουμε, είναι σκάρτη.
    Εδώ μέσα είχε ένα στεγνωτικό μηχάνημα 30 μέτρα με τρεις θαλάμους. Και περνούσαν τα υφάσματα μέσα και στεγνώνανε. Αυτό δούλευε και με κάρβουνο και με πετρέλαιο.
    Είχαμε μέσα υφαντουργικούς ιστούς-αργαλειούς, ελληνικής κατασκευής, που φτιάχνονταν στον Περισσό.
    Μηχανήματα κοπής-ραφής, αυτόματο συσκευαστήριο, ραπτικές μηχανές, τι δεν είχε…
    Αργότερα κάναμε τεράστια επένδυση με υπερσύγχρονα μηχανήματα και πήραμε τη βιομηχανία του Θανάση του Γέλτσου, τη Βιοφάρμ, τη βάλαμε μπροστά κι αυτή. Όμως κι αυτή δεν είχε τύχη, δυστυχώς έκλεισε…»
    Κάποια από τα μηχανήματα διασώζονται ακόμη στον ευρύτερο χώρο του εργοστασίου και κάποια σώζονται στο σημερινό Θέατρο «Βαφείο- Λάκης Καραλής», όπως ραπτομηχανές, ταμπέλες, πάγκοι, κρεμάστρες, δοχεία με χρώματα κ.α.
    Πολλά όμως, λεηλατήθηκαν ή καταστράφηκαν από τη φθορά των χρόνων. Κάποια πετάχτηκαν για παλιοσίδερα όταν το εργοστάσιο ήταν σε λειτουργία, διότι βγήκαν καινούρια πιο σύγχρονα.
    Η σημασία του εργοστασίου ήταν τεράστια. Εκτός από τη μεγάλη συνεισφορά του στην οικονομική ζωή του τόπου και την τεράστια τεχνογνωσία που παρείχε, πρόσφερε και ουσιαστικό κοινωνικό έργο. Εκτός από τα συσσίτια που γίνονταν την περίοδο της κατοχής, μέσα σ’ αυτό βρήκαν καταφύγιο και σώθηκαν πολλοί, πάρα πολλοί αριστεροί αντάρτες.
    «…Όσους εντοπίζανε οι Γερμανοί ερχόντουσαν να κρυφτούνε εδώ. Εκεί, στην ξεσκονίστρα κάτω, υπήρχε τόσο σκοτάδι και χώνονταν εκεί μέσα όλοι.
    Εμείς μπορεί να ήμασταν αυστριακής καταγωγής, αλλά δεν είχαμε καμία σχέση με τους Γερμανούς. Προστατεύαμε, δηλαδή, τους έλληνες πατριώτες.
    Θυμάμαι το 1945 ο συγχωρεμένος, ο πατέρας μου, ο Μάξιμος, έκρυβε αντάρτες που τους κυνηγούσαν οι Γερμανοί.
    Εκεί, μέσα στα καζάνια, δίπλα στο μαγγανοπήγαδο. Αυτά τα καζάνια είχαν μια κοινή έξοδο προς την καμινάδα. Οι εργάτες στην κλωστοϋφαντουργία ήταν πάντα αριστεροί και μας ξέρανε. Ερχόντουσαν λοιπόν οι Γερμανοί και σταματούσαμε τα καζάνια. 19-20 άντρες θα μπαίνανε μέσα στις μπουγέλες. Ανοίγαν το τάμπερ, το κενό αυτό, για να παίρνουν αέρα. Κρυβόντουσαν εκεί μέσα και μόλις φεύγαν οι Γερμανοί τους βγάζαμε.
    Το τάμπερ ήτανε μια μεγάλη λαμαρίνα, που ξεχώριζε την έξοδο του φουγάρου προς τα καζάνια. Αυτά είχαν τεράστιο χώρο μέσα, γιατί πότε δούλευε το ένα καζάνι και πότε το άλλο. Έχει μεγάλη ιστορία τούτο το εργοστάσιο την περίοδο της Κατοχής. Εδώ έχω δουλέψει και εγώ, που γεννήθηκα το 1949. Η κατάσταση ήταν δύσκολή, βέβαια, οι εποχές ήταν δύσκολες και είχαμε φτάσει τα χρέη του ΙΚΑ σε μεγάλα ποσά.
    Ο πατέρας μου είχε ιδρύσει μια παράνομη για την εποχή οργάνωση, τη λεγόμενη Σικματέξ, που είχε έδρα στη Λεωφόρο Καβάλας, κοντά στο εργοστάσιο του Σάκη του Κούλη, παλιά υφαντουργία. Εκεί είχε μεγάλο εργοστάσιο ο πατέρας μου, που έκανε μάλλινα υφάσματα. Αυτοί που είχαν ειδικευτεί στην υφαντουργία ήταν αριστεροί όλοι και είχαν μια οργάνωση. Αποφάσισαν να ιδρύσουν την Σικματέξ (που σημαίνει Σικ Μαξ Τεξ - υφαντουργία).
    Με αυτή τη φίρμα, μέρος από τα κέρδη, τα χορηγούσε στο ΚΚΕ τότε, για να μπορέσει να εδραιωθεί. Ο πατέρας μου δεν ήταν κουμμουνιστής. Πίστευε όμως σ’ αυτούς που αγωνίζονταν για την πατρίδα. Αλλά η οργάνωση δεν μπόρεσε να επιβιώσει πολύ καιρό. Τον πήρε χαμπάρι ο πατέρας του, ο παππούς μου, ο Παύλος, και του έβαλε πόρτα του πατέρα μου. Τέλος πάντων…
    Εγώ ενθυμούμαι και στη δική μου καριέρα, συνέχισα την επιχείρηση και προμήθευα τα νοσοκομεία με φαρμακευτικά υφάσματα, πάντοτε το ΚΚΕ περιέργως με στήριζε στους κρατικούς διαγωνισμούς. Φαίνεται πως εγνώριζαν το παρελθόν.
    Δυστυχώς ήρθαν δύσκολες εποχές. Χρωστούσαμε στο ΙΚΑ. Χρωστούσαμε σε τοκογλύφους. Δυστυχώς. Έτσι το χάσαμε το εργοστάσιο. Πώς ακριβώς, δεν ξέρω. Ήμουνα μικρός. Δε θέλω να τα θυμάμαι αυτά… ήταν μεγάλη συμφορά για την οικογένειά μας.
    Ονομάζομαι Παύλος Μαξίμου Σικ. Ο προπάππους μου ίδρυσε το εργοστάσιο. Ανήκω στην 5η γενιά των ιδρυτών. Ο τάφος της οικογένειάς μου, από τον προππάπου μου και τη σύζυγό του Μαρί Προσέ βρίσκεται στο πρώτο νεκροταφείο πίσω από την Κοιμωμένη του Χαλεπά… εκεί είναι σκαλισμένο σε μάρμαρο όλο το οικογενειακό μας δέντρο.
    Εδώ που καθόμαστε, στο φουαγιέ τώρα, πάνω στη ραπτομηχανή, που ακουμπάμε, είναι ακόμα δεμένη, βλέπω, η μπλε χαντρούλα, που είχε για το μάτι, η συγχωρεμένη η θεια μου η Μαρί. Άγιος άνθρωπος. Κόρη του Παύλου κι αυτή, αδερφή του πατέρα μου. Η οποία είχε κάνει εργαστήριο εδώ και έφτιαχνε πουκάμισα. Καταπληκτικά πουκάμισα. Να φανταστείτε ότι ο Κατράντζος έπαιρνε από εδώ πουκάμισα. Και τη χάντρα την είχε για να την προστατεύει, να μην την ματιάζουνε, για την τέχνη που ήξερε.
    Εγώ ήμουνα εδώ μικρούλης. Δούλεψα στο Βαφείο, δούλεψα στα καζάνια, δούλεψα στο ταπητοκαθαριστήριο. Δούλευα τη ράμα, έκανα τις συσκευασίες.
    Πηγαίναμε στο σχολείο κι από 12 χρονών ερχόμασταν και δουλεύαμε μετά το σχολείο. Έχω κάνει εγώ εδώ πολλά…»
    Προσωδία:
    Όταν μπήκαμε για πρώτη φορά μέσα στο σημερινό Θέατρο «Βαφείο-Λάκης Καραλής», (μικρό τμήμα του πρώην εργοστασίου, ιδιοκτησίας ΚΕΔ, το οποίο μισθώσαμε στα τέλη του 1998, ως αστική μη κερδοσκοπική εταιρία θεάτρου Προσωδία), ο αείμνηστος Λάκης Καραλής κι εγώ, νιώσαμε αμέσως την ενέργεια του χώρου. Μια ιδιαιτέρως ισχυρή αίσθηση εγκλωβισμένης ζωής ενός άλλου πολιτισμού.
    Τον χώρο τον αγαπήσαμε και φροντίσαμε να τον προστατέψουμε όσο μπορούσαμε. Σώσαμε με ευλάβεια και σεβασμό ό,τι μπορέσαμε.
    Διαμορφώσαμε το θέατρο χωρίς να διαταράξουμε την προϋπάρχουσα αισθητική, σε πείσμα πολλές φορές των αρχιτεκτονικών προτάσεων που μας έγιναν.
    Δυστυχώς το υπόλοιπο κομμάτι, που φαίνεται πως ανήκει σε ιδιώτη, καταστρέφεται με μανία σιγά-σιγά.
    Πρόσφατα, και μέσα σε μία νύχτα, γκρέμισε το ιστορικό φουγάρο με γερανό. Κρίμα!
    Μακάρι να κηρυχθεί διατηρητέο, ώστε να μην καταντήσει σκυλάδικο ή πολυκατοικία.
    Εμείς τουλάχιστον οφείλουμε την προσπάθεια στο σπουδαίο συνεργάτη μας Λάκη Καραλή, που με τα ίδια του τα χέρια έσωζε κομμάτι-κομμάτι ό,τι μπορούσε, και τόσο δέθηκε με το χώρο αυτό η καλλιτεχνική του ζωή έως το θάνατό του.
    Ίσως μέσα από την τέχνη, σε μία μοναδική και μαγική στιγμή καλλιτεχνικής συνεύρεσης του παρελθόντος με το παρόν, να ζωντανεύουν οι πνοές των περασμένων ανθρώπων, που ζήσανε εκεί κάποτε, πάνω από ενάμιση αιώνα, και να ενώνονται, σε κάποια άλλη διάσταση, με ηθοποιούς και κοινό. Ίσως όλα να γίνονται ένα.
    Γιατί ο χώρος αναδύει την ιστορία του κι ο χρόνος την πνοή του κι η τέχνη μας, βοηθάει. Και ηθοποιοί και κοινό την εισπράττουν, την οσμίζονται. Και η όσμωση δίνει άλλη διάσταση στα πράγματα.
    Ίσως ο ήχος του τρένου, που ακούγεται πάντα μέσα στις παραστάσεις μας, καθώς περνούν τα τρένα στην Κωνσταντινουπόλεως, να θυμίζει κάτι από την αίγλη εκείνου, του πρώτου, του θρυλικού Σαν Μπλαν.
    Ίσως ο μακρινός απόηχος από τα χτυπήματα στο σωλήνα, «να δούμε αν αντέχει», να θυμίζουν τους ήχους από τα χτυπήματα στους ρυθμούς της τραγωδίας, που έφτιαχνε ο Λάκης, μελωδίζοντας τα χορικά με αυτοσχέδια όργανα, σωλήνες και μεταλλικά υλικά, που υπήρχαν αυτούσια στο χώρο.
    Ίσως κάτι από την ανθρωπιά άλλων εποχών να ζει εκεί μέσα ακόμα.
    Ίσως οι έρωτες και οι ιστορίες αγάπης, που πέρασαν, να μας ακούμπησαν κι εμάς.
    Τα κοστούμια της πρώτης μας παράστασης (Ορέστεια του Αισχύλου) -γάζες- τα βάψαμε με τα χρώματα που βρήκαμε ξεχασμένα, μέσα στα βαρελάκια. Και το χρώμα από τα χέρια και τα ρούχα μας δεν έφευγε για μέρες. Όπου αγγίζαμε τον πρώτο καιρό βαφόμασταν. Λες και ήθελε το κτίριο να μας σημαδέψει. Να μας ακουμπήσει.
    Έτσι πήραμε το βάπτισμα και μυηθήκαμε.
    Για να ξαναζωντανέψει πάλι και να γίνει τούτη τη φορά «Βαφείο Ψυχής».
    «Έλα, Μαρία», μου είπε ο Λάκης, «δε νιώθεις, ότι ο χώρος μας περίμενε;…»
    Ίσως και να μας περίμενε 40 χρόνια κλειστό, έρημο, εγκαταλελειμμένο και ρημαγμένο…
    Ίσως να περιμένει τώρα κι εσάς…
    Αυτός ο χώρος θέλει να ζήσει!
    Οι πληροφορίες προέρχονται από συνέντευξη που δόθηκε από τον κ. Παύλο Σικ, στο φουαγιέ του Θεάτρου «Βαφείο- Λάκης Καραλής» και μαγνητοφωνήθηκε από τη Μαρία Σκούπα την Τρίτη 16 Μαρτίου 2010. Τον ευχαριστούμε πολύ!
    Περισσότερες πληροφορίες περιέχονται στο βιβλίο του Χατζάκη «Το Μεταξουργείο». Όπου αφιερώνεται ένα κεφάλαιο.
    Επίσης ετοιμάζεται βιβλίο για την ιστορία του χώρου από τη δημοσιογράφο-συγγραφέα Χρύσα Ταβουλάρη κι ένα κινηματογραφικό ντοκυμαντέρ από το σκηνοθέτη Γιώργο Βούρο.
    INFO http://www.theatro-vafeio.gr/istoriko-theatrou